— Lesz, a może weźmiemy jeszcze krewetki? Duże, królewskie — Dina włożyła do koszyka opakowanie czerwonej ryby i odwróciła się do męża.
Leszek stał przy lodówce z owocami morza i wpatrywał się w telefon. Jego twarz była napięta, brwi ściągnięte, jakby czytał coś, co nie dawało mu spokoju.
— Lesz, słyszysz mnie?
— Słyszę — mruknął, nie podnosząc wzroku znad ekranu. — Tylko nie jestem pewien, czy te krewetki są nam potrzebne. Dina zaśmiała się krótko i podeszła bliżej.
— Jak to „niepotrzebne”? Przecież to Sylwester! Raz w roku można sobie pozwolić na coś ekstra.
Leszek w końcu schował telefon do kieszeni. Spojrzał na koszyk. Potem na Dinę. Milczał dłuższą chwilę, jakby ważył każde słowo.
— Zróbmy tak uczciwie — powiedział wreszcie. — Ty zapłacisz za swoje zakupy na Sylwestra, ja za swoje.
Dina znieruchomiała. W głowie coś kliknęło, jak pękająca cienka nić, ale jeszcze nie do końca rozumiała, co właśnie usłyszała.
— Ty mówisz serio?
— Jak najbardziej — Leszek wyjął koszyk z jej rąk i ruszył w stronę kas. — Teraz mam trudniejszy moment finansowo.
Dogoniła go przy półce z szampanem.
— Poczekaj. Jaki „moment”? Przecież planowaliśmy tę kolację razem.
— Planowaliśmy — przyznał, zatrzymując się. — Ale źle to wszystko policzyłem. Przepraszam.
Leszek milczał przez kilka sekund. Dina patrzyła na niego, czekała.
— Mamo, zamów fachowca sama — w końcu powiedział. — Dam ci numer sprawdzonego, ale zapłacisz ty.
Chwila ciszy. Potem rozgniewany, podniesiony głos w słuchawce:
— Co?! Jak możesz tak mówić?! Przecież ja jestem twoją matką!
— A ja jestem twoim synem — odpowiedział spokojnie Leszek. — Mam własne życie. Własne wydatki. Nie mogę ciągle za wszystko płacić.
— Jak śmiesz?! Po tym wszystkim, co dla ciebie zrobiłam!
— Mamo, ty odkładasz na wyjazd do Turcji — mówił równym, opanowanym tonem, choć Dina zauważyła, jak napięte ma szczęki. — Masz pieniądze. Po prostu przywykłaś, że ja płacę za wszystko. Ale więcej tak nie będzie.
W słuchawce rozległ się wrzask, a po chwili połączenie zostało przerwane. Leszek spojrzał na telefon, potem na Dinę.
— No i zaczęło się.
— Dasz radę? — spytała cicho, kładąc dłoń na jego ramieniu.
— Będę się starał — odparł. — Dla nas.
W domu wspólnie przygotowywali obiad. Kroili sałatki, smażyli mięso, w tle grała ulubiona muzyka. Leszek próbował śpiewać pod melodię, fałszując przy tym dźwięki, a Dina śmiała się do rozpuku.
— Tak rozumiem Nowy Rok — powiedziała wreszcie, siadając do stołu. — Radośnie, razem, bez dramatów.
Leszek podniósł kieliszek:
— Za nas. Za to, żebyśmy zawsze byli razem. Naprawdę razem.
— Za nas — odpowiedziała Dina, stukając się z nim kieliszkiem.
Jedli, rozmawiali, snuli plany na przyszłość. Telefon Leszka kilkakrotnie wibrował — wiadomości i połączenia od mamy. On nie odebrał, nie odpowiedział.
— Nie odpuści — mruknęła Dina. — Będzie dzwonić, pisać, naciskać.
— Wiem — przyznał Leszek, kiwając głową. — Ale to mój wybór. Wybieram ciebie.
Wieczorem usiedli razem na kanapie, otuleni kocem, włączając film. Dina przytuliła się do niego, a on objął ją ramieniem.
— Myślisz, że damy radę? — zapytała cicho.
— Damy — odpowiedział Leszek. — Najważniejsze, że razem.
Dina uśmiechnęła się i zamknęła oczy, słuchając śmiechu w tle filmu i spokojnego tykania zegara. Za oknem sypał śnieg, a w mieszkaniu panowało ciepło i bezpieczeństwo. To było ich miejsce. Ich moment.
— Wiesz, co powiedział mi wczoraj sąsiad, Igor Siemionowicz? — nagle odezwał się Leszek.
— Co takiego?
— Trzeba pomagać tym, którzy są blisko każdego dnia.
— Mądry człowiek — przyznała Dina, lekko uśmiechając się.
— Bardzo mądry — zgodził się Leszek. — Szkoda, że nie zrozumiałem tego wcześniej.
— Ważne, że teraz rozumiesz.
Milczeli przez chwilę, wpatrzeni w ekran telewizora. Telefon Leszka znowu wibrował — kolejne wiadomości od mamy. Tym razem on nawet nie zerknął na ekran. Wyłączył dźwięk i odłożył telefon na stół.
— W przyszłym roku Sylwester będzie tylko nasz — powiedział cicho. — Z pełną lodówką i spokojem. Bez dramatu, bez ciągłego rozliczania.
— Umowa stoi — uśmiechnęła się Dina, całując go w policzek.
Śnieg za oknem padał coraz gęściej. W mieszkaniu było ciepło i jasno. Byli razem. Naprawdę razem. I to było najważniejsze.
Postawił koszyk na podłodze, wyjął telefon i pokazał jej ekran. Saldo: **3 800 złotych**.
— Do wypłaty jeszcze dziesięć dni — powiedział ciszej. — Nie mogę teraz wydać siedmiu tysięcy na zakupy.
Dina patrzyła na cyfry, jakby były pomyłką. Rano miał na koncie ponad dziesięć tysięcy. Pamiętała to doskonale — sam o tym mówił przy śniadaniu.
— A gdzie podziały się pieniądze?
Leszek schował telefon.
— Mama poprosiła, żebym jej pomógł z zakupami. Rano do niej podjechałem, wszystko zawiozłem.
— Za ile?
— Co „za ile”?
— Za ile jej kupiłeś? — poczuła, jak w środku wszystko jej się zaciska.
— No… około siedmiu tysięcy — odwrócił się i udawał, że ogląda alkohole. — Jest sama, emerytura mała, nie ma za co przygotować porządnego święta.
Dina zamilkła. W gardle stanęła jej gula, której nie potrafiła przełknąć.
— Czyli mamie zawiozłeś siedem tysięcy, a my co? Mamy żuć powietrze w Sylwestra?
— Dina, nie dramatyzuj — odwrócił się do niej. — Nie mówię, że nic nie kupimy. Po prostu podejdźmy do tego rozsądnie. Ty przecież też dostałaś wypłatę w zeszłym tygodniu.
— Czyli mam zapłacić za święta za nas dwoje?
— Każdy płaci za siebie — odpowiedział spokojnie, jakby mówił o rachunku za kawę. — To uczciwe.
Dina spojrzała na koszyk. Na czerwoną rybę, o której marzyła. Na sery. Na wszystko, co miało być **ich** świętem.
— Dobrze — pochyliła się i zaczęła wyjmować produkty. — W takim razie ja nic nie biorę.
— Dina, no nie zachowuj się jak dziecko!
— Nie zachowuję się jak dziecko — odłożyła rybę na półkę. — Skoro mamy być uczciwi, to do końca. Nie będę świętować sama, podczas gdy ty będziesz patrzył, jak jem. Leszek chwycił ją za rękę.
— Co ty robisz?!
— Dokładnie to samo co ty — wyszarpnęła dłoń. — Oszczędzam.
Odwróciła się i ruszyła w stronę wyjścia. Dogonił ją dopiero na parkingu, przy samochodzie.
— Dina, zaczekaj! Porozmawiajmy normalnie!
— W domu — otworzyła drzwi i usiadła na miejscu pasażera.
Przez całą drogę panowała cisza. Leszek kilka razy próbował coś powiedzieć, ale Dina odwracała się do okna. Udawała, że patrzy na mijane budynki. W rzeczywistości nie widziała nic. Przed oczami miała tylko jedną liczbę: **siedem tysięcy**. Dla mamy. A dla nich — nic. W domu od razu poszła do kuchni. Wyjęła telefon, znalazła numer siostry.
— Lena, co robisz jutro? — zapytała, gdy ta odebrała.
— Jutro? Trzydziesty pierwszy, zapomniałaś? — zaśmiała się Lena. — Miałam siedzieć w domu, obejrzeć jakiś film. A co?
— Mogę do ciebie przyjechać?
— Jasne, tylko… — zawahała się. — Coś się stało?
— Opowiem później. Po prostu powiedz, że mogę.
— Oczywiście! Nawet chciałam pójść do nowej restauracji na Puszkina, mają sylwestrowe menu. Pójdziesz ze mną?
— Pójdę — Dina spojrzała w stronę pokoju, skąd dochodził dźwięk telewizora. — Na pewno pójdę.
Odłożyła telefon. W drzwiach kuchni stał Leszek, ręce w kieszeniach dżinsów.
— Z kim rozmawiałaś?
— Z Leną.
— I co?
— Jutro jadę do niej. Spędzimy razem Sylwestra.
— Jak to? — zrobił krok w jej stronę. — Chcesz powiedzieć, że wyjdziesz?
— Dokładnie to mówię.
— A ja?
Dina nalała sobie soku, upiła łyk i spojrzała mu prosto w oczy.
— Ty już dokonałeś wyboru.
— To idź do mamy — powiedziała Dina chłodno. — Skoro zawiozłeś jej tyle jedzenia, pewnie cię zaprosiła?
Leszek zamilkł. Odwrócił wzrok, jakby nagle bardzo zainteresowała go ściana.
— Zaprosiła, prawda? — powtórzyła Dina, wolniej.
— Nie do końca… — wymamrotał.
— Co to znaczy „nie do końca”?
— No… nie mówiła wprost, żebym przyszedł.
Dina postawiła szklankę na stole. Ostrożnie. Zbyt ostrożnie — tak, jakby bała się, że jeśli zrobi to szybciej, coś pęknie. Może szkło. Może ona sama.
— Chwileczkę — powiedziała cicho. — Zawiozłeś jej zakupy za siedem tysięcy, a ona nawet nie zaprosiła cię na święta?
— Mama nie ma obowiązku mnie zapraszać! — Leszek podniósł głos. — Mam własną rodzinę. Powinniśmy spędzać Sylwestra razem!
— Powinniśmy? — Dina uśmiechnęła się krzywo. — Ciekawe. Kiedy była mowa o płaceniu za jedzenie, żadnych „powinniśmy” nie było. Każdy za siebie. Pamiętasz?
— Dina, to nie to samo!
— Nie, Lesz — spojrzała mu prosto w oczy. — To jest dokładnie to samo.
Wyszła z kuchni, zostawiając go samego. Leszek stał jeszcze chwilę nieruchomo, patrząc w pustą przestrzeń, gdzie przed sekundą była Dina. Potem sięgnął po telefon.
Saldo: **3 800 zł**. Do wypłaty: 10 dni . Żona: szykuje się, żeby spędzić Nowy Rok u siostry. Otworzył komunikator. Ostatnia wiadomość — od mamy, sprzed godziny: „Dziękuję, syneczku! Jesteś u mnie najlepszy. A Dina znowu niezadowolona?”
„Znowu niezadowolona”. Mama zawsze tak mówiła. Niezadowolona. Wymagająca. Kapryśna. Nieumiejąca docenić. Zazwyczaj Leszek kiwał głową i zgadzał się w duchu. Bo po co się sprzeczać? Mama i tak wiedziała swoje.
Ale teraz te słowa zabolały. Dina niezadowolona. A on? On był zadowolony? Zadowolony z pustej lodówki, z resztek na koncie i z myśli, że Nowy Rok przywita sam?
Poranek trzydziestego pierwszego grudnia był nienaturalnie cichy. Dina wstała wcześnie, spakowała rzeczy do torby. Leszek jeszcze spał, kiedy zamknęła za sobą drzwi sypialni.
W kuchni zostawiła kartkę: „Pojechałam do Leny. Telefon mam przy sobie.” Położyła ją na stole i wyszła.
W metrze było tłoczno. Ludzie z torbami, siatkami, prezentami. Wszyscy pędzili do domów, do rodzin, do stołów, które uginały się od jedzenia. Dina patrzyła na nich i czuła się, jakby szła pod prąd. Jakby świat biegł w jedną stronę, a ona — zupełnie w inną.
Lena przywitała ją z szeroko otwartymi ramionami.
— Siostrzyczko! W końcu! Chodź, już się martwiłam!
Jej mieszkanie było małe, jednopokojowe, ale przytulne. Świece, girlanda na ścianie, mandarynki na parapecie. Ciepło. Spokojnie. Bez napięcia.
— No dobra — Lena usiadła na kanapie i klepnęła miejsce obok. — Opowiadaj. Dlaczego uciekłaś od męża w Sylwestra?
Dina usiadła i zaczęła mówić. O sklepie. O koszyku. O słowach Leszka. O siedmiu tysiącach dla mamy.
Im dalej opowiadała, tym bardziej Lena szeroko otwierała oczy.
— Czekaj. Czyli on mamusi zrobił zakupy za siedem tysięcy, a tobie powiedział, że każdy płaci za siebie?!
— Dokładnie.
— On chyba oszalał! — Lena zerwała się z kanapy. — Dina, bardzo dobrze zrobiłaś, że wyszłaś. Niech posiedzi sam. Może w końcu pomyśli.
— Ja nie chcę go karać — Dina oparła się o oparcie. — Po prostu… mam dość. Zawsze tak jest. Mama poprosi — on biegnie. Mama chce — on wyciąga. A ja… jakbym była gdzieś obok. Niewidzialna.
— Bo wszystko znosisz — Lena przysiadła na podłokietniku. — Nie krzyczysz, nie awanturujesz się. To on uznał, że może tak być.
— Może — Dina spojrzała w okno. — Ale wczoraj nie dałam rady.
— I bardzo dobrze! — Lena klasnęła w dłonie. — Niech wreszcie poczuje, jak to jest zostać samemu.
Telefon Diny zawibrował. Wiadomość od Leszka: „Obudziłem się. Gdzie jesteś?” Odpisała krótko: „U Leny.” Minuta ciszy. Potem kolejna wiadomość: „Kiedy wrócisz?” „Nie wiem. Jutro.”
Po chwili: „A dzisiaj?” Dina spojrzała na ekran. Przez długą sekundę nie pisała nic.Po raz pierwszy od dawna to ona miała czas. I prawo. Żeby się zastanowić.
Dina spojrzała na ekran telefonu. Chciało się jej napisać: „A ty jak myślałeś? Że wszystko rzucę i wrócę?” Ale zamiast tego wsunęła telefon do torby i westchnęła cicho.
— Pisze? — zagadnęła Lena, obserwując jej milczenie.
— Uhm.
— I co odpowiadasz?
— Nic.
Lena uśmiechnęła się chytrze:
— Brawo. Niech się pomęczy.
Dzień spędziły razem. Oglądały filmy, śmiały się, rozmawiały. Dina czuła się wolna, po raz pierwszy od dawna. Nikt nie wymagał od niej planowania kolacji, nikt nie powtarzał w kółko słów mamy Leszka. Nikt nie oceniał, nie kazał wybierać między nim a jego obowiązkami wobec rodziny.
Ale gdy zegar wskazał szóstą po południu, Dina sięgnęła po telefon. Napisała krótko: „Zjadłeś coś?” Odpowiedź przyszła dopiero po godzinie: „Tak.”
— Co jadłeś? — dopisała po chwili. Znów cisza. W końcu: „Jajecznicę.”
Dina wyobraziła sobie Leszka, samotnie siedzącego przy stole z pustą patelnią i talerzem jajecznicy. Nie czuła litości, ale dziwny ucisk w sercu dawał jej znać, że coś jest nie tak.
— Przestań — Lena zabrała jej telefon z rąk. — Nie pisz mu. On dorosły, sam sobie poradzi.
— Chciałam tylko wiedzieć, jak sobie radzi…
— A on chciał wiedzieć o tobie, gdy kazał płacić osobno za zakupy? — Lena położyła telefon na stole. — Nie, nie chciał. Teraz niech sam się martwi.
O godzinie ósmej wieczorem wyszły do restauracji. Lena wybrała kameralne miejsce w centrum, z muzyką na żywo i specjalnym sylwestrowym menu.
— Dziś świętujemy jak królowe — ogłosiła Lena, siadając przy stoliku. — Zamówimy wszystko, co najlepsze!
Dina uśmiechnęła się, choć w środku czuła niepokój. Sala tętniła życiem — muzyka, śmiech ludzi, stukot kieliszków. Pięknie, radośnie, hucznie. Ale jej myśli wciąż wracały do Leszka. Czy siedzi sam w domu? Co robi? Czy chociaż pomyślał o mamie?
W połowie jedenastej Dina znów sięgnęła po telefon. Od czasu wiadomości o jajecznicy — cisza.
— Napiszesz mu życzenia? — Lena zauważyła jej spojrzenie.
— Chyba tak.
— Nie „chyba”, napisz. Przecież nie jesteście wrogami.
Dina wpisała krótko: „Szczęśliwego Nowego Roku”. Wysłane. Leszek przeczytał od razu, nie odpowiedział. Niebieskie ptaszki wisiały nieruchomo.
— On przeczytał i milczy — pokazała ekran Lenie.
— Obrażony — fuknęła Lena. — Mężczyźni. Najpierw namieszają, a potem obrażają się jak dzieci.
O północy wznosiły życzenia, uśmiechały się, piły szampana. Dina śmiała się, ale w środku czuła dziwne napięcie. Wyobrażała sobie Leszka samotnego, bez niej, bez mamy, która nawet nie zaprosiła go na święta.
O pierwszej w nocy wyszły z restauracji. Na zewnątrz padał drobny śnieg, powietrze było ostre i rześkie. Lena zatrzymała taksówkę.
— Może jedź do domu? — spytała. — Widać, że myślami tam jesteś.
— Nie, pojadę do ciebie — odpowiedziała Dina, potrząsając głową. — Tak się umawiałyśmy.
Ale tuż przy domu Leny poprosiła kierowcę, by się zatrzymał.
— Wiesz co… chyba jednak pojadę do domu.
— Naprawdę? — Lena wzięła ją za rękę. — Nie musisz. On powinien pierwszy przeprosić.
— Wiem. Ale chcę wrócić.
— Dobrze. Tylko pamiętaj — powiedziała Lena — nie daj mu poczucia winy. To on zawinił.
Dina przytaknęła, przytuliła siostrę i podała kierowcy adres. W drodze myślała, co powie Leszkowi. Co on powie jej. Czy w ogóle będą rozmawiać, czy rozstają się w milczeniu. Na korytarzu spotkała sąsiada, Igora Siemionowicza, który wynosił śmieci.
— O, szczęśliwego Nowego Roku, Dina! Zdrowia, szczęścia!
— Dziękuję, Igorze Siemionowiczu, również! — skinęła głową.
— Sama idziesz? A mąż gdzie?
— W domu — odpowiedziała krótko.
— Aha… Słyszałem dziś w dzień, jak rozmawiał przez telefon z mamą. Nie zaprosiła go?
Dina spojrzała zdumiona.
— Słyszał pan?
— Cóż, ściany są cienkie. Nie podsłuchiwałem specjalnie. Ale był wyraźnie przygnębiony.
— Tak, nie zaprosiła — przyznała Dina, spuszczając wzrok.
Igor milczał chwilę, potem powiedział cicho:
— Wiesz, moja żona pięć lat temu też twierdziła, że bardziej kocham mamę niż ją. A ja myślałem — przecież po prostu pomagam. Mamie źle, jest sama. Ale potem zrozumiałem — pomagać trzeba tym, którzy są obok każdego dnia. Tym, którzy dzielą z tobą dom, życie. Inaczej starasz się dla wszystkich, a najbliższa osoba zostaje bez niczego.
Dina słuchała, a w środku coś ścisnęło się boleśnie.
— Dziękuję, Igorze Siemionowiczu — wyszeptała.
— Nie ma za co. Idź do męża. Rozmawiajcie. Milczenie nic nie zmieni.
Dina przytaknęła, pożegnała się i otworzyła drzwi mieszkania. Weszła cicho, zdjęła buty. W pokoju paliło się światło, telewizor włączony, ale bez dźwięku. Leszek siedział na kanapie, wpatrzony w okno. Na stole resztki jajecznicy i pusta filiżanka. Wyglądał zagubiony, samotny, nieszczęśliwy.
Dina usiadła obok. Milczała kilka minut. W końcu Leszek odezwał się, nie odwracając głowy:
— Myślałem, że mama mnie zaprosi. Przecież tyle dla niej zrobiłem.
— I co? — spytała Dina cicho.
— A ona powiedziała, że mam swoją rodzinę. Po co mam przychodzić. Nawet miejsca dla mnie nie przygotowała.
Dina milczała, czekała, aż dokończy.
— Siedziałem tu sam — mówił dalej — jadłem jajecznicę, patrzyłem na zegar. Myślałem, że zadzwonisz, powiesz coś. A ty milczałaś.
— Ty też milczałeś — przypomniała Dina.
— Bo nie wiedziałem, co powiedzieć — odwrócił się do niej, oczy czerwone, zmęczone. — Myślałem, że mama ma rację. Że jesteś wymagająca. A okazało się, że po prostu chcesz normalnych relacji. Żeby nie zapominać o tobie dla mamy.
— Nie przeszkadza mi, że pomagasz mamie — powiedziała Dina cicho. — Chcę tylko, żebyś zauważył, kiedy manipuluje. Kiedy prosi nie dlatego, że naprawdę potrzebuje, a dlatego, że przyzwyczajona, że zawsze dajesz.
Leszek kiwnął głową:
— Rozumiem. Teraz będę uważniejszy.
Po chwili wstał, przygotował kawę i jajecznicę na nowo.
— Teraz po prostu razem — powiedział, kładąc rękę na jej dłoni. — Po prostu MY.
Dina uśmiechnęła się. I po raz pierwszy poczuła, że Nowy Rok naprawdę może być ich wspólnym początkiem.
