Anastazja przez długie lata była kobietą, która chciała zadowolić wszystkich wokół siebie. Cicho pracowała, pomagała, dostosowywała się do innych i niemal niezauważalnie odsuwała własne pragnienia na dalszy plan.
Z mężem, Romanem, pobrali się młodo i początkowo wydawało się, że świetnie do siebie pasują. Roman był lekkim, pogodnym człowiekiem, który zawsze potrafił żartować, śmiać się i sprawiać wrażenie, jakby życie było proste. Anastazja właśnie to w nim pokochała najbardziej, bo jej własna praca była pełna stresu i wyczerpania.
Kobieta pracowała w urzędzie państwowym, gdzie przez cały dzień musiała wysłuchiwać problemów innych ludzi. Niekończące się skargi, zdenerwowani petenci, sterty dokumentów i nadgodziny wypełniały jej codzienność.
Wieczorami była całkowicie wyczerpana, a mimo to nadal prowadziła dom, podczas gdy Roman potrafił po prostu odłożyć telefon, zamówić pizzę i zachowywać się tak, jakby wszystko było w porządku.
Tyle że ta lekkość Romana miała swoją cenę. Zawsze znajdował się ktoś, kto dźwigał za niego ciężary — i najczęściej była to Anastazja.
Matka Romana, Tamara Andriejewna, była stałym gościem w ich mieszkaniu. Wchodziła do niego niemal jak do własnego domu. Raz przynosiła słoiki, innym razem prosiła o pomoc, a czasem po prostu siadała w kuchni i narzekała na życie.
Przy każdej okazji powtarzała, jak dobrym i serdecznym człowiekiem jest Roman, który zawsze pomaga rodzinie.
Problem polegał na tym, że „rodzina” oznaczała głównie ją samą i siostrę Romana — Oksanę.
Oksana wychowywała dwójkę dzieci i uważała, że z tego powodu wszyscy coś są jej winni. Ciągle powtarzała Anastazji, że im jest łatwiej, bo nie mają dzieci, więc na pewno zostaje im więcej pieniędzy.
Z czasem stało się czymś zupełnie normalnym, że pożyczali od nich rzeczy, pieniądze albo oczekiwali drogich prezentów. Odkurzacz miał trafić do Oksany tylko „na tydzień”, ale nigdy nie wracał na czas.
Tamara Andriejewna pożyczała pieniądze, których nigdy nie oddawała. A Roman za każdym razem prosił żonę, żeby nie robiła problemów, bo jego matka się obrazi.
Anastazja przez długi czas wierzyła, że miłość oznacza kompromisy. Myślała, że dobre małżeństwo polega na tym, by dla świętego spokoju tłumić własne urazy. Nie zauważyła, że próbując uszczęśliwić wszystkich wokół, sama staje się coraz bardziej pusta.
Po wyjątkowo trudnej zimie zaczęła potajemnie odkładać pieniądze. Pewnego wieczoru wróciła wykończona z pracy i zobaczyła Tamarę Andriejewnę jedzącą jej kolację w kuchni.
Teściowa poprosiła jeszcze, żeby następnego dnia kupiła jej lekarstwa, bo Roman nie ma czasu. Wtedy Anastazja zrozumiała, że nie ma już niczego, co należałoby wyłącznie do niej.
Najpierw odkładała drobne sumy do starego metalowego pudełka. Później założyła osobne konto bankowe o nazwie „Południe”. Przez dwa lata zbierała pieniądze z nadgodzin, premii i wyrzeczeń. Miała tylko jedno marzenie — dwutygodniowy urlop nad morzem z Romanem, podczas którego wreszcie mogłaby odpocząć.
Kiedy w końcu zarezerwowała wyjazd, chciała zrobić mężowi niespodziankę. Roman bardzo się ucieszył, przytulił ją i powiedział, że zawsze marzył o takim wyjeździe.
Anastazja poprosiła go tylko o jedno: żeby nikomu nie mówił o podróży, zwłaszcza swojej matce.
Roman jednak nie dotrzymał obietnicy.
Kilka dni później Tamara Andriejewna zaczęła robić aluzje do morza, zdrowia dzieci i wspólnych wakacji. Oksana także zaczęła wypytywać o loty i bagaże. Anastazja szybko zrozumiała, że Roman powiedział im wszystko.
Prawdziwy szok przeżyła jednak dopiero na lotnisku.
Kiedy dotarli na miejsce, Tamara Andriejewna, Oksana, mąż Oksany — Sasza — oraz dzieci czekali już z walizkami i plecakami. Roman powiedział tylko cicho:
— Nastia, proszę, zachowaj spokój.
Wtedy Anastazja zrozumiała, że wiedział o wszystkim od samego początku. Liczył na to, że nie odważy się odmówić przy wszystkich i ze wstydu opłaci wakacje całej rodzinie.
Tamara Andriejewna zachowywała się tak, jakby było to całkowicie naturalne. Oksana mówiła, że później oddadzą pieniądze w ratach. A Roman powtarzał, że Anastazja jest dobrą osobą i na pewno ich zrozumie.
Ale coś w niej pękło.
Po raz pierwszy w życiu nie chciała już być „dobra” kosztem samej siebie.
Podeszła do stanowiska biura podróży, usunęła Romana z rezerwacji i przepisała pokój hotelowy tylko na siebie. Kiedy wróciła, oddała mężowi paszport i powiedziała:
— Ty zostajesz tutaj.
Tamara Andriejewna była oburzona, Oksana rozpłakała się, a Roman patrzył na żonę z niedowierzaniem. Powiedział, że wszystko niszczy.
Anastazja odpowiedziała spokojnie:
— Nie. Po prostu nie chcę już sama podtrzymywać czegoś, co wy od dawna niszczycie.
Poleciała nad morze sama. Przez pierwsze dni głównie spała i słuchała szumu fal. Telefon miała wyciszony, podczas gdy Roman pisał błagalne wiadomości, a później ją obrażał. Tamara Andriejewna oskarżała ją o przyniesienie wstydu rodzinie. Ale Anastazja po raz pierwszy nie chciała się tłumaczyć.
Nad morzem zrozumiała, jak bardzo była zmęczona. Nie tylko pracą, ale też ciągłym stawianiem cudzych potrzeb ponad własnymi.
Po powrocie czekało ją kolejne upokorzenie. Tamara Andriejewna i Oksana mieszkały już w jej mieszkaniu, jakby miały do tego pełne prawo. To była ostatnia kropla. Anastazja złożyła pozew o rozwód.
Rozwód był długi i bolesny. Roman długo nie wierzył, że naprawdę go zostawi. Później próbował ją odzyskać i w końcu przyznał, że przez całe życie bał się być złym synem, jeśli odmówi matce. Problem w tym, że stał się przez to złym mężem.
Anastazja zdążyła się już jednak zmienić.
Sprzedała wspólne mieszkanie, kupiła własne małe lokum i zaczęła nowe życie. Po raz pierwszy mogła sama decydować o wszystkim: jakie będą zasłony, gdzie stanie półka i z którego kubka będzie piła herbatę.
Roman pojawił się jeszcze raz i przeprosił ją. Anastazja wybaczyła mu, ale nie wróciła do niego. Nie chciała już życia, w którym jej dobroć była traktowana jak obowiązek.
Wiosną ponownie zaczęła odkładać pieniądze na podróż. Tym razem nie w tajemnicy, nie z poczuciem winy i nie po to, by zadowolić kogokolwiek. Kiedy w biurze podróży zapytano ją, czy rezerwacja ma być dla dwóch osób, uśmiechnęła się i odpowiedziała:
— Nie. Dla jednej osoby.
I po raz pierwszy w życiu nie poczuła się z tego powodu samotna.
