Alla Pietrowna bez słowa przeszła przez mieszkanie. Nie spojrzała ani w prawo, ani w lewo, całkowicie ignorując wymuszone powitanie Wiktora.
Miała tylko jeden cel: dotrzeć do sypialni, gdzie leżała jej córka. Zatrzymała się na chwilę w progu.
W środku Zoina leżała blada, osłabiona, ledwo poruszała się. Jej ciało znaczyły świeże szwy, bolesne pamiątki po wczorajszej operacji.
Twarz Ally stwardniała. W oczach błysnęło coś ostrego, jakby przeczuła, co się wydarzyło.
Jej głos rozdarł ciszę z siłą, której nie sposób było zignorować. Zawołała imię, jak matka, która czuje, że jej dziecko jest zagrożone.
Wiktor pojawił się w drzwiach, próbując ułożyć na twarzy niepewny uśmiech, ale wyszło z tego tylko niezręczne skrzywienie.
Starał się mówić uprzejmie, jakby nic się nie stało.
Alla przerwała mu jednym, ostrym słowem.
Na jej twarzy pojawiła się jawna wściekłość. Jej słowa były szybkie, precyzyjne i niepodważalne.
Zapytała, jakim prawem oczekuje, by jej córka, ledwo po operacji, miała kogokolwiek obsługiwać.
Wiktor próbował się tłumaczyć – że przyjechała jego matka i siostra, że ktoś musiał coś ugotować.
Odpowiedź była natychmiastowa: goście mogą pójść do restauracji, jeśli są głodni. Zoina musi teraz dochodzić do siebie.
Z salonu dobiegły odgłosy kłótni. Dwa kobiece głosy spierające się o to, kto powinien gotować kolację.
Alla bez wahania ruszyła w ich stronę.
Jej ton był chłodny, lecz pełen uprzejmej stanowczości. Przedstawiła się jako matka Zoiny.
Jedna z kobiet wstała gwałtownie, druga tylko przyglądała się niepewnie.
Starsza zapytała, dlaczego Zoina miałaby nie gotować – przecież to jej obowiązek.
Odpowiedzią Ally był śmiech pełen pogardy.
Opowiedziała, jak Zoina pracowała po dwanaście godzin dziennie, by opłacić studia Wiktora, by zapewnić im wspólny dom.
A teraz, po operacji, zamiast odpoczywać, ma znowu wszystkich obsługiwać?
Siostra Wiktora bąknęła coś o tym, że przyjechały z daleka.
Alla odpowiedziała krótko: tym bardziej niech idą do restauracji, albo niech gotuje Wiktor.
Wiktor chciał coś powiedzieć, ale nie dostał szansy. Alla trzymała już telefon w dłoni.
Oświadczyła, że zabiera Zoinę następnego dnia. Lekarz zalecił pełny odpoczynek, a ona zamierza go zapewnić.
Jeśli ktoś spróbuje to powstrzymać, ujawni, jak potraktowano chorą kobietę.
Wiktor pobladł. Wiedział, co może się stać, jeśli prawda wyjdzie na jaw.
Chciał jeszcze rozmawiać, ale odpowiedzi nie było.
Alla spojrzała tylko na Zoinę i cicho powiedziała, że w domu czeka przygotowany pokój, lekarstwa są gotowe i że teraz ona się nią zajmie.
W oczach Zoiny pojawiły się łzy. Nie z bólu, lecz z ulgi. Wreszcie ktoś stanął po jej stronie.
Goście zaczęli pakować się w ciszy. Jedna z kobiet mruknęła coś pod nosem, że nie tak to sobie wyobrażali.
Głos Ally zakończył rozmowę. Nie było już miejsca na dyskusję.
Gdy mieszkanie ucichło, Wiktor został sam. Usiadł w salonie i wpatrywał się w pustkę.
Dopiero teraz zrozumiał, co to znaczy naprawdę coś stracić. Nie tylko żonę, ale i resztki godności.
Następnego ranka, gdy miasto jeszcze spowite było sennością, Wiktor wrócił. W rękach trzymał bukiet kwiatów, jego ruchy były niepewne, twarz – pełna skruchy.
Cicho poprosił o możliwość przeprosin i nauki – jak być kimś godnym zaufania.
Alla patrzyła na niego długo, w milczeniu. W końcu otworzyła drzwi.
Powiedziała tylko jedno zdanie: najpierw naucz się gotować. Zoina potrzebuje porządnego rosołu.
Wiktor skinął głową. Po raz pierwszy nie przyszedł brać – tylko dawać.
