Siergiej lubił ten moment, gdy klucz w zamku wiejskiego domu obracał się z wyraźnym kliknięciem, jakby w ten sposób można było odciąć cały poprzedni, niepotrzebny świat. Dziś to kliknięcie wydawało mu się szczególnie słodkie.
– Moja „wiejska żona” dziś się pakuje i wyprowadza! – powiedział głośno, rozmawiając przez telefon, z wyraźnym posmakiem triumfalnej pogardy w głosie. – Wyobraź sobie, nawet nie płacze. Stoi jak drzewo pośród tego całego swojego gratowiska.
Powiedziała, że „uwolni teren” do północy.
Po drugiej stronie słuchawki jego kochanka, młoda Alina, zaśmiała się dźwięcznie jak strumień. Siergiej wyobraził ją sobie: długie nogi, pełne usta, brak cellulitu i mniej więcej zero myśli w głowie.
Idealny wybór dla „człowieka statusu”, który wreszcie wymienia stary model na nowy.
– Będę za godzinę – powiedział, naciskając przycisk alarmu na kluczyku swojego Mercedesa.
– Załóż czerwoną sukienkę. Dziś wieczorem impreza firmowa w „Plazie”. Fuzja „TransLogistik” i „Intek” – trzeba to uczcić z klasą.
Siergiej był kierownikiem działu w dużej firmie logistycznej. A właściwie: on sam uważał się za kierownika. Od pół roku w głowie przymierzał fotel dyrektora regionalnego.
Stary dyrektor odchodził na emeryturę, a Siergiej już widział swoje nazwisko na drzwiach. Zasłużył. Dwadzieścia lat pracy jak wół.
Nie wiedział jednak, że jego szef, Igor Borisowicz, od dawna miał już innego kandydata. Kobietę z oddziału „Intek”. Tę samą „wiejską żonę”, która według niego właśnie pakowała walizki.
Ludmiła rzeczywiście się pakowała. Ale nie ze łzami, tylko z zimną, niemal chirurgiczną precyzją.
Wysunęła szufladę komody, w której leżały jego skarpetki. Swoje rzeczy przesunęła na bok, jego skarpetki włożyła do torby. Nie porządkowała swoich rzeczy — porządkowała jego.
Dom był na nią zapisany wraz z kredytem hipotecznym, samochód również. Siergiej myślał, że to „dla celów podatkowych”. W rzeczywistości Ludmiła po prostu była mądrzejsza.
Osiem lat małżeństwa. Osiem lat, w których ciągnęła ten wóz sama.
On wieczorami pił piwo, krytykował jej chęć nauki („po co ci to w wieku czterdziestu lat?”), a gdy awansowała, mówił znajomym: „kobieta, maksymalnie kierownik działu”.
I teraz, tej nocy, Ludmiła dostała to, na co pracowała trzy lata.
Telefon zadzwonił o pierwszej w nocy, gdy po raz kolejny poprawiała prezentację.
– Ludmiła Pietrowna – odezwał się Igor Borisowicz zmęczonym, chrapliwym głosem. – Fuzja zatwierdzona. Nowa struktura. Dopilnowałem, żeby stanowisko dyrektora regionalnego wyłonić w otwartym konkursie. Pani projekt jest znakomity. Gotowy?
– Gotowy od miesiąca, Siergieju Borisowiczu – odpowiedziała spokojnie. – Czekałam tylko na pana telefon.
– Jutro ogłosimy to na wydarzeniu. Ale jest jeden szczegół… pani mąż…
– Rozwodzimy się – ucięła Ludmiła. – Przyjdzie jutro, myśląc, że jestem na wsi i się pakuję. Wiem. Słyszałam, jak rozmawiał z Aliną. Zapomniał wyłączyć głośnik.
Po drugiej stronie zapadła cisza, a potem Igor Borisowicz cicho się zaśmiał.
– Ludmiła Pietrowna, zawsze mówiłem, że kobiety są twardsze, niż się wydają. Jutro będzie ciekawy wieczór.
Ludmiła odłożyła słuchawkę i spojrzała na ciemnoniebieski garnitur wiszący na wieszaku. Kupiła go trzy tygodnie temu. Nie po to, żeby płakać. Żeby wygrać.
W „Plazie” impreza firmowa już tętniła życiem. Szkło, kryształ, sztuczny dym z suchego lodu. Pracownicy dwóch firm mieszali się jak wilki i obce stada.
Siergiej przyszedł z Aliną. Miała czerwoną sukienkę, dokładnie jak chciał – krótką, krzykliwą, przesadzoną. Siergiej czuł się jak król. W kieszeni miał pierścionek, który już zdjął. Dziś zaczyna nowe życie. Dziś dostanie awans.
– Mówiłeś, że twoja żona jest na wsi? – szepnęła Alina.
– Pakuje swoje koronkowe serwetki – zaśmiał się Siergiej. – Jej świat to ogród. Nasz świat to to tutaj.
Toastował, potem rozmawiał z jednym z menedżerów „Inteku”.
– Słyszałeś, że będzie nowy szef? – zapytał tamten. – Podobno mocny profil. Ściągnięty z Tweru.
– Z Tweru? – skrzywił się Siergiej. – Tam są tylko emeryci.
Nie zauważył, że gasną światła nad sceną.
Na scenę wszedł Igor Borisowicz.
– Panie i panowie! Dziś dzień historyczny. Łączymy siły. Ale co ważniejsze – tworzymy wspólne centrum zarządzania.
Siergiej napiął się. Słyszał własne serce.
– Zwycięzcą konkursu jest… Ludmiła Pietrowna Wietrowa!
Cisza.
Siergiej zesztywniał.
– Co? – powiedział głośno. – Jaka Ludmiła?
Po drugiej stronie sali otworzyły się szklane drzwi.
Ludmiła weszła.
Nie była już tą kobietą, którą rano zostawił w rozciągniętym swetrze. Była kimś innym. Niebieski garnitur jak zbroja. Idealna fryzura. Szpilki, które brzmiały jak wyrok.
Siergiej zamarł.
Przeszła obok niego, nawet na niego nie patrząc.
– Dziękuję za zaufanie – powiedziała do mikrofonu. – Projekt obejmuje nie tylko plan biznesowy, ale także pełną reorganizację.
Spojrzała na Siergieja.
– W dziale logistyki są poważne problemy. Niekompetencja, kumoterstwo i… upadek moralny.
Alina ścisnęła jego ramię.
– Co się dzieje?!
Ludmiła kontynuowała:
– Pierwsza decyzja: Siergiej Wietrow.
Po sali przeszedł szept.
– Stanowisko kierownika działu logistyki zostaje zlikwidowane. Zostaje pan przeniesiony do archiwum, na pół etatu.
Alina pobladła.
– Ty… okłamałeś mnie! – krzyknęła.
Siergiej nie był w stanie nic powiedzieć.
Ludmiła zeszła ze sceny i przechodząc obok niego powiedziała tylko:
– Dom, samochód, wszystko jest na mnie. Dziś się pan nie wyprowadza. Tylko zmienia miejsce.
Siergiej został jak pusty człowiek. Dopiero teraz zrozumiał: nie był mężem. Nie był liderem. Był tylko projektem.
A Ludmiła, unosząc kieliszek szampana w stronę Igora Borisowicza, skinęła głową:
– Drogi był ten garnitur – powiedziała cicho. – Kosztował mnie osiem lat małżeństwa.
– Warto było? – zapytał.
– To była najlepsza inwestycja mojego życia.
