Żołnierz drwił z nowej dowódczyni, myśląc, że stoi przed nim tylko słaba i bezradna kobieta, ale po kilku minutach znalazł się już na jej kolanach, błagając o litość.
Siłownię wypełniał znajomy hałas. Metalowe ciężary brzęczały, ciężkie sztangi upadały na podłogę z głuchym łomotem, worki bokserskie kołysały się przy każdym uderzeniu, a powietrze było gęste od potu, kurzu i dusznego upału.
Żołnierze ćwiczyli w milczeniu, ale z gniewem, każdy próbując udowodnić, że jest silniejszy, szybszy i bardziej wytrzymały. Napięcie rywalizacji było niemal wyczuwalne w murach.
Wszystko przebiegało zwyczajnie, dopóki drzwi nagle się nie otworzyły, a twardy, stanowczy głos rozbrzmiał w całej siłowni.
— Żołnierze, uwaga na chwilę! Chcę wam przedstawić waszą nową dowódczynię. Od tego momentu we wszystkich sprawach zwracacie się do niej. To ona was wyszkoli i będzie odpowiadać za wasze przygotowanie.
Na kilka sekund powietrze zastygnęło. Potem ktoś cicho zachichotał. Wkrótce dołączył do niego śmiech reszty. Przed nimi stała kobieta średniego wzrostu, włosy ściśle związane w kok, spokojna, ale przenikliwy wzrok.
Na jej twarzy nie było ani uśmiechu, ani zakłopotania, ale żołnierze już wydali osąd:
— Ona… naprawdę ona? — To jakiś żart? — Teraz dziewczyna będzie nam wydawać rozkazy?
Dowódca nie reagował na szydercze uwagi. Tylko krótko skinął głową i powiedział:
— Pozwalam wam się z nią zapoznać.
Gdy wyszedł, pozorny porządek natychmiast się rozpadł. Niektórzy sięgnęli po sztangi, inni kontynuowali rozmowy, jakby całe wprowadzenie nigdy się nie odbyło.
Nowa dowódczyni spokojnie rozejrzała się po siłowni i kilka razy próbowała swoim głosem zebrać żołnierzy, ale jakby jej nie słyszeli.
Niektórzy udawali zajętych, inni odwracali się demonstracyjnie. Nikt nie chciał podporządkować się kobiecie, którą już z góry uznano za słabą i bezradną.
Kobieta nie podniosła głosu, ale w jej spojrzeniu pojawiało się coraz więcej stanowczości.
W końcu sięgnęła po butelkę wody, odkręciła korek i napiła się, próbując zebrać myśli choć na chwilę. W tym momencie jeden z największych żołnierzy w siłowni podszedł do niej od tyłu.
Wysoki, umięśniony, pewny siebie — taki, który przyzwyczaił się do dominowania nad innymi samym swoim spojrzeniem.
— Hej, piękna, co tam, nie idzie ci dowodzenie? — rzekł szyderczo.
Zanim kobieta zdążyła się obrócić, brutalnie wyrwał jej butelkę z rąk, gdy jeszcze piła, a w następnym momencie wylał resztki wody na jej głowę. Zimna ciecz spłynęła po włosach, twarzy, szyi i przemokła mundur.
Przez kilka chwil w siłowni panowała cisza, a potem ze wszystkich stron rozległ się głośny śmiech.
— No dalej, pokaż, na co cię stać! — krzyknął szyderczo.
Kobieta powoli wytarła wodę z twarzy i spojrzała na niego tak, że uśmiech na jego twarzy zadrżał lekko. Ale wciąż nie rozumiał, z kim ma do czynienia.
— Będziesz tego żałować — powiedziała spokojnie.
— Co ty tam powiedziałaś? — warknął, po czym nagle popchnął jej ramię, wciąż nie podejrzewając, że za kilka minut znajdzie się przed nią na kolanach, błagając o litość.
Żołnierz nawet nie zdążył pojąć, co się dzieje. Kobieta zrobiła krótki krok na bok, jakby ustępując mu drogi, a następnie nagle chwyciła jego rękę, której jeszcze nie cofnął, obróciła ciało i podcięła mu nogę.
Wszystko działo się tak szybko, że z zewnątrz było niemal niezauważalne. Chwilę wcześniej ogromny mężczyzna stał i się uśmiechał, w następnej chwili runął twarzą na podłogę.
Zanim zdążył wstać, kobieta przycisnęła jego rękę do pleców, kolanem docisnęła jego ramię do maty i tak skręciła nadgarstek, że natychmiast wykrzywiła mu twarz.
Śmiech w siłowni natychmiast ustał. Ci, którzy chwilę wcześniej się zabawiali, teraz milcząco obserwowali to, co się działo.
— Puść… boli… — warknął mężczyzna, szarpiąc się, ale tylko sobie pogarszając sytuację.
Kobieta lekko mocniej nacisnęła na bolesny uchwyt.
— Proszę, puść mnie.
— Najpierw przeproś.
Mężczyzna zacisnął zęby, ale kolejna fala bólu złamała jego upór.
— Przepraszam… przepraszam, słyszysz, przepraszam! — krzyknął już bez żadnej odwagi.
Dopiero wtedy puściła go i spokojnie wstała. Żołnierz pozostał na macie, ciężko oddychając i trzymając rękę, a jego niedawna pewność siebie całkowicie zniknęła.
Kobieta poprawiła mokrą koszulkę, przeczesała włosy dłonią i równym głosem powiedziała:
— Siła nie tkwi w mięśniach i nie polega na poniżaniu tych, których uważacie za słabszych. Gdy wy byliście jeszcze dziećmi, ja już służyłam naszemu krajowi.
I takich pewnych siebie idiotów, którzy myśleli, że wszystko zależy od rozmiaru bicepsa, widziałam dziesiątkami. Wszyscy mamy tutaj jedno zadanie.
Musicie stać się zespołem, a nie grupą, która śmieje się z munduru i stopnia.
Zatrzymała się, rozejrzała po żołnierzach, a następnie kontynuowała:
— Już wam pokazałam, na co mnie stać. Teraz albo zaczniecie pracować porządnie, albo każdy z was będzie musiał doświadczyć tego osobiście.
