— Rozpakowujemy się, dotarliśmy.
Oleg szarpnął hamulcem ręcznym, a potem efektownie zatrzasnął drzwi samochodu. Sofia z trudem otworzyła oczy; długie wstrząsy na polnej drodze wyniszczyły każdy kawałek jej ciała.
Na tylnym siedzeniu, w ogromnych fotelikach samochodowych, ich synowie — Stepan i Miron — zapiszczały jednocześnie. Miały zaledwie dwa tygodnie.
Sofia odwróciła się w stronę okna, by zobaczyć wiejski dom, który obiecał jej mąż, ale zaparło jej dech w piersiach. Przez zakurzone szyby przed oczami pojawił się pochylony płot, a za nim stary, zgniły na czarno dom z belek.
Ganek był zapadnięty, dach pokrywała gruba, niebiesko-zielona warstwa mchu, a w miejsce okien powiewała żółtawa, dziurawa folia.
— Oleg… — Sofia spojrzała na męża, a jej usta wyschły. — Co to jest? Dokąd nas przywiozłeś?
Mężczyzna zirytowany westchnął i unikał kontaktu wzrokowego. Szybko wysiadł z samochodu, otworzył bagażnik i zaczął wyrzucać torby, rzucając je na żółknącą trawę przed bramą.
— Nie dramatyzuj, Sonya — powiedział, poprawiając kołnierz markowej koszulki, nerwowo rozglądając się wokół. — Działka jest w porządku. Mój dziadek tu kiedyś mieszkał, nie narzekał.
Ok, farba odpada, ganek trzeba naprawić. Da się zrobić. Teraz ty z dziećmi potrzebujesz kontaktu z naturą. Tutaj powietrze jest czystsze, dobrze wam zrobi! W mieście tylko spaliny.
— Oleg, jesteś normalny? — Sofia wyszła z auta, zapominając założyć sweter. Wiatr od razu wślizgnął się pod cienką koszulkę. — Ledwo stoję na nogach od powrotu ze szpitala!
Nie ma normalnych drzwi, gdzie mam umyć dzieci? Gdzie mam zagotować wodę?
Oleg zatrzasnął bagażnik tak, że samochód się przechylił.
— Słyszysz, wszystko wyjaśniłem! Mój projekt jest pilny, klienci non stop dzwonią. Muszę pracować! Chłopcy krzyczą w nocy. Nie śpię, na spotkaniach nie mogę się skoncentrować.
Chcesz, żebym został wyrzucony? Przyniosłem makaron, kaszę gryczaną, wodę w butelkach. W sobotę przyjadę znowu, przyniosę więcej. Poradzicie sobie.
Niechętnie kiwnął głową w stronę samochodu, gdzie płakali chłopcy, nawet nie próbując do nich podejść. Wskoczył na fotel kierowcy i nagle wrzucił bieg wsteczny. Koła wzbiły chmurę kurzu z suchej ziemi, pokrywając torby.
Sofia została sama. Cisza była przytłaczająca; jedynie wiatr huczał przez szczeliny starego domu, a w samochodzie słychać było płacz obudzonych niemowląt.
Nie wiedziała, że wszystko zaczęło się już przed porodem. Kiedy przez kilka dni była pod opieką lekarzy, Oleg nagle zdał sobie sprawę, jak wygodnie jest w pustym mieszkaniu.
Nikt nie prosił go, by złożył łóżeczko, nikt się nie skarżył. Pewnego wieczoru wpadł do kawiarni blisko swojego biura. Tam poznał Ritę.
Zadbana, stanowcza, z idealnym manicure i drogim perfumem; szybko jasno pokazała, czego chce. Gdy dowiedziała się, że rodzą się bliźniaki, Rita tylko się uśmiechnęła: „Nie zajmuję się cudzymi pieluszkami, Oleg.
Zdecyduj, inaczej po prostu spędziliśmy miło czas.” Oleg, przyzwyczajony do lekkości i unikający wszelkich trudności, szybko znalazł wyjście.
Zabrał swoją niewygodną żonę do wioski Kulcsok, gdzie z cywilizacji pojawiał się tylko mobilny sklep w czwartki.
Sofia przeciągnęła łóżeczka na ganek. Deski pod nimi złowieszczo się zapadały pod stopami. Wnętrze domu pachniało pleśnią i kurzem; na przewróconej kanapie leżał kawałek odłupanej tynku.
Stepan płakał głośniej, domagając się jedzenia. Miron poszedł w jego ślady.
Sofia usiadła na krzywym stołku. Ręce jej drżały. Wyjęła z torby butelki i mleko, ale od razu zdała sobie sprawę, że nie ma gorącej wody. Stary piec stojący pośrodku pokoju wyglądał, jakby miał się zawalić przy zapaleniu zapałki.
Na dodatek nigdzie nie znalazła drewna.
— Zmarzną… — wyszeptała, próbując owijać płaczące dzieci kocem.
Z podwórza dobiegł skrzyp ciężkiej bramy.
Sofia przestraszyła się, instynktownie przyciągnęła do siebie foteliki samochodowe. W drzwiach pojawiła się wysoka, przygarbiona sylwetka. Mężczyzna w podniszczonym ubraniu roboczym, ręce brudne od oleju technicznego wycierał w szary szmatę.
— Proszę pani, przynajmniej okna powinna była przykryć kartonem — powiedział głębokim, zachrypniętym głosem. — Wiatr jest taki, że nawet ja w ogrodzie słyszę.
— Kim pan jest? — Sofia trzymała się krawędzi stołka.
— Sąsiad, Ruszlan — wszedł, oceniając zniszczone wnętrze. — Widzę, że miejski pan was wyrzucił i chciał jak najszybciej odjechać. Nie ruszaj pieca. Komin jest zatkany, za pół godziny udusicie się.
— Potrzebna byłaby woda… dla dzieci mleko — głos jej się załamał, wydmuchała nos.
Ruszlan cicho skinął głową, włożył szmatę do kieszeni i zniknął. Po dziesięciu minutach wrócił, w jednej ręce trzymał długi pomarańczowy przedłużacz, w drugiej elektryczny czajnik i plastikowe wiadro z czystą wodą.
— Dzieci, podajcie butelki — rozkazał, wtykając przedłużacz. — Nie używajcie starych gniazdek, przewody dawno się popsuły.
Pracowali do późna. Ruszlan nie zadawał zbędnych pytań. Po prostu przyniósł z garażu nagrzewnicę, odkurzył wieloletni kurz z kanapy i zakrył porwane okna gęstą folią, przybijając ją małymi gwoździami.
— Dlaczego pan to robi? — wyszeptała Sofia, gdy dzieci w końcu zasnęły, a pokój znacząco się ogrzał od dudniącego grzejnika.
Ruszlan wzruszył ramionami, popijając gorącą wodę.
— Nie lubię, gdy słabi zostają sami. Kiedyś naprawiałem samochody w mieście. Miałem własny warsztat. Potem… — uśmiechnął się, patrząc na zgrubiałe dłonie — była żona znalazła bogatszego mężczyznę.
Warsztat trzeba było dzielić, nerwy długo były przeciążone. Wszystko sprzedałem, kupiłem tutaj dom. Majsterkuję przy sprzęcie dla przyjemności. Uprawiam też warzywa. Tutaj jest spokojniej, ludzie są bardziej zrozumiali.
Rozpoczęły się powolne, monotonne dni. Oleg nie przyjechał ani w sobotę, ani tydzień później.
Przelał śmiesznie małą kwotę, ledwo wystarczającą na kilka paczek tanich pieluszek, i napisał: „Masa pracy, nie przeszkadzaj.” Sofia nie dzwoniła. Obrażenie minęło, pozostała tylko zimna pustka.
Ale codziennie przychodził Ruszlan. Przynosili jajka od kur, rąbane drewno. Chłopcy szybko przyzwyczaili się do jego kroków na ganku i przestali marudzić, gdy podnosił ich swoimi potężnymi rękami.
Pewnego deszczowego, wilgotnego jesiennego wieczoru Ruszlan wszedł, strząsając wodę z płaszcza.
— Pakuj się, Sonya.
— Dokąd? — przeraziła się.
— Do mnie. Mam solidny dom z kotłem gazowym. Dwa pokoje całkowicie puste. Tutaj wilgoć, dzieci będą kaszleć. Nie ma czego negocjować.
Życie w domu Ruszlana było niesamowicie łatwe. Nie wtrącał się w ich sprawy, nie wymagał wdzięczności. Wieczorami siedzieli w przestronnej, ciepłej kuchni, obierali ziemniaki na kolację i rozmawiali.
Sofia zaczęła też pomagać w ogrodzie: sadziła późne kwiaty, sprzątała na werandzie. Okazało się, że jeśli jest ktoś, kto bierze część obowiązków domowych, macierzyństwo przestaje być uciążliwym niewolnictwem.
Pewnego wieczoru Ruszlan podszedł na werandę. Sofia właśnie usypiała Stepana.
— Sonya… — Ruszlan nerwowo stąpał, bawiąc się krawędzią kurtki roboczej.
— Nie umiem mówić ładnie. Widzisz, jaka jestem. Zawsze brudna, zwyczajna. Ale wy z chłopcami… daliście temu domowi życie. Myślałam, że całe życie spędzę sama między żelastwem. A teraz chcę wstawać rano.
Sofia spojrzała na niego. Już nie było w niej zmęczenia.
— Jesteś najbardziej niezawodnym człowiekiem, Ruszlan. Gdybyś nie był, zgubilibyśmy się.
Tymczasem w mieście Oleg zaczynał rozumieć, że wolność ma swoją cenę. Rita w końcu stała się kobietą, której nigdy nie było dość. Potrzebne były nowe ubrania, zabiegi, weekendowe wyjazdy.
Pensja nie wystarczała, Oleg popadł w karty kredytowe. Rita codziennie go męczyła.
— Widzisz, jest tam stary dom po twoim dziadku, prawda? — mówiła Rita przy śniadaniu, smarując awokado na toście. — Sprzedaj go. Trzeba normalny samochód.
— Rita, komu potrzebny jest ten śmieć? Ziemia prawie nic nie warta. A Sofia tam jest… z dziećmi.
Rita uderzyła widelcem w stół.
— Ah, Sofia! Wciąż żałujesz tej zwykłej kobiety? Dobrze. Jutro jedziemy, zobaczę to osobiście. Zrobimy zdjęcia, wystawimy na sprzedaż. Twój były niech znajdzie sobie inne mieszkanie. To nie mój problem.
Nazajutrz trzęsąc się po złej polnej drodze, jechali. Rita cały czas niezadowolona cmokała językiem z powodu wstrząsów. Gdy samochód zatrzymał się na znanym podwórzu, Oleg wysiadł i oniemiał.
Działka była całkowicie zarośnięta chwastami, folia na oknach zwisała w szarych szmatach, brama leżała na mokrej ziemi.
— Gdzie jest twoja wierna żona? — skrzywiła się Rita, starając się utrzymać jasne spodnie w czystości. — Tutaj nawet przebywać jest odrażające. Nie odzyskamy nawet pierwszej raty!
Oleg niezręcznie stał. Złe przeczucie wpełzło w niego. Sofia odeszła? Dokąd? Bez pieniędzy, z niemowlętami?
— Hej, Oleg! — Rita szturchnęła go łokciem. — Spójrz, to nie ona.
Z bramy sąsiedniego, solidnego domu z cegły wyszła Sofia. Oleg mrugnął. Już nie była wyczerpaną kobietą po narodzinach dzieci. Miała ładnie upięte włosy, twarz zdrowo zaróżowioną, a na ramionach wygodny, dziergany sweter.
Obok niej kroczył wysoki, silny mężczyzna w czystym płaszczu. Przed sobą pchał szeroki, nowoczesny bliźniaczy wózek. Mężczyzna coś cicho powiedział, Sofia odpowiedziała mu śmiechem. Mężczyzna przyciągnął ją na kolana, a ona natychmiast przytuliła się do niego.
Przeszli obok opuszczonego SUV-a Olega. Sofia spojrzała na męża, który stał przy wysokiej łopianie. Ich spojrzenia spotkały się na chwilę. Ale w oczach kobiety nie było ani złości, ani wyrzutów.
Spojrzała na niego jak na obcego, który trafił pod zły adres. Potem odwróciła się do Ruszlana i kontynuowała rozmowę.
— Twoja żona nawet nie drgnęła — zachichotała Rita, poprawiając włosy. — Znalazła bogatego mężczyznę i taki dom. A ty mi o tym opowiadałeś. Chodźmy stąd, przegrany.
Potem ruszyła w stronę swojego samochodu, głośno stukając obcasami po suchej ziemi. Oleg został przy krzywym płocie. Patrzył, jak kobieta oddala się, którą przywiózł na środek niczego, i na swoich synów, którzy będą wołać innego mężczyznę „tato”.
Wtedy uświadomił sobie: zamienił swoją prawdziwą rodzinę na pusty, ładny obraz. Wszystko stracił, ale Sofia nie obejrzała się już za siebie.
