— Przepraszam, kochanie, ale nie pasuje pani do nas!
Pracownik działu kadr rzucił na krawędź biurka starą, szarą teczkę.
Przez półotwarte drzwi dobiegało monotonne buczenie maszyn do szycia, a wąskie biuro wypełniał trudny do określenia zapach: lakier do włosów zmieszany z aromatem rozpuszczającej się kawy.
Ulyana powoli podniosła swoją książeczkę pracy z biurka.
— Nawet moich wzorów szwów pani nie obejrzała — powiedziała prosto, w jej głosie było ciche, ale stanowcze przekonanie, gdy patrzyła w oczy surowej kobiety w bordowej marynarce.
— Pracowałam z najtrudniejszymi materiałami. Mogę przepikować każdy mebel, mam szóstą kategorię kwalifikacji. Udowodniłam to w praktyce.
— Pani dobrze słyszy, co mówię? — warknęła zirytowana kobieta, poprawiając grube oprawki okularów. — Zajmujemy się elitarną produkcją.
Włoskie dodatki, drogie materiały. A pani w papierach ma co? Współudział w kradzieży. Trzy lata więzienia. A jeszcze wygląd… szczerze mówiąc, dość… specyficzny.
Ulyana instynktownie opuściła brodę i próbowała ukryć prawą stronę twarzy kołnierzem starego płaszcza. Od skroni aż do szyi ciągnął się ślad dawnej rany, którą odniosła w dzieciństwie.
— Ten ślad jest ze mną od wczesnego dzieciństwa. Swoją karę odbyłam w całości. Nie złamałam żadnej zasady. Nigdy nie miałam nic wspólnego z cudzymi problemami.
— Nie obchodzi mnie, skąd wzięła się ta wada na twarzy! — podniosła głos HR-owiec, odwracając się do monitora. — Proszę wyjść, inaczej wcisnę alarm.
Nie chcę, żeby z naszego magazynu zaczęły znikać drogie materiały. Rozmowa zakończona.
Ulyana włożyła papiery do wewnętrznej kieszeni, po czym wyszła na korytarz. Na zewnątrz uderzała w twarz marcowa mieszanka ostrego śniegu i deszczu. Toczyła się po szarych chodnikach, przeskakując przez błotniste kałuże.
Lodowaty wiatr wślizgnął się pod jej palce, a w środku było jeszcze zimniej. Wszędzie ten sam obraz: gdy ludzie widzieli jej twarz i papiery warunkowego zwolnienia, drzwi natychmiast się przed nią zamykały.
Skręciła w stronę wąskiego brzegu kanału. Na betonowych brzegach porannego lodu utworzyła się cienka, gładka skorupa, pod którą woda ciężko i zamieszanie wirowała, zabierając ostatnie pozostałości zimy. Ulyana zatrzymała się przy metalowym ogrodzeniu, dysząc.
Nagle z stoku rozległ się cienki, przerażony krzyk. Ulyana gwałtownie odwróciła się i zobaczyła około trzydzieści metrów dalej siedmioletniego chłopca zmagającego się na kruchej tafli lodu.
Prawdopodobnie poszedł za zniszczonym plecakiem i wpadł w przerębel. Gruba zimowa kurtka natychmiast przemokła, ciągnąc dziecko pod wodę.
Nie było czasu na myślenie. Ulyana przeskoczyła przez metalową barierkę, uszkadzając kurtkę o metalowe kolce. Stok był niesamowicie śliski i ślizgając się, schodziła w dół, drapiąc rękami po szorstkim betonie.
— Nie puszczaj krawędzi! Trzymaj się! — krzyknęła, zrzucając kurtkę. Ciężkie ubranie tylko ich by pociągnęło w dół.
Czołgała się dalej po lodzie w cienkim swetrze. Zimne kryształy przeszywały jej kolana przez dżinsy. Chłopiec, całkowicie przemarznięty, rozpaczliwie łapał po lodowatym wietrze, ale jego palce ciągle się ześlizgiwały.
Ulyana chwyciła go za kołnierz kurtki. Lód pod nimi groźnie skrzypiał i załamał się. Paląca woda natychmiast wdarła się do butów, a jej nogi natychmiast zdrętwiały.
Z tłumionym jękiem złapała dziecko obiema rękami i przyciągnęła do siebie, opadając na lód. Razem stoczyli się dalej od czarnego, groźnego przerębla.
Chłopiec dyszał, łapiąc powietrze, z nosa ciekły mu łzy i katar.
— Chodź, wspinaj się, nie leż tam! — rozkazała Ulyana, prowadząc go w stronę betonowego brzegu.
Na górze kręcili się już przechodnie. Dwóch pracowników przeskoczyło przez ogrodzenie, pomogli dziecku wciągnąć się na chodnik, a potem wyciągnęli rękę również do Ulyany.
Ledwo dotarli do solidnego podłoża, usłyszała nadjeżdżającą syrenę. Ratownicy wyskoczyli z samochodu i okryli drżącego chłopca ciepłym kocem.
— Pani siada w samochodzie, źle się pani czuje! — krzyknął jeden z ratowników w błyszczącej kurtce. — Musi się pani ogrzać!
— W porządku, muszę iść — sapnęła Ulyana, cofając się w tłumie.
Założyła zniszczoną kurtkę i szybko ruszyła labiryntem starych podwórek, znikając sprzed oczu ludzi. Nie mogła spotkać się z policją, ponieważ jej warunkowe zwolnienie oznaczałoby długie śledztwo.
Po godzinie dotarła do starego, podziemnego magazynu, w którym przechowywano sprzęt lokalnego zarządcy wspólnoty mieszkaniowej. Portierka, ciotka Zina, tydzień wcześniej ją polubiła i pozwoliła jej spędzić kilka dni w ciasnym pomieszczeniu pomocniczym.
W komórce mieszały się zapachy mokrych mioteł, chloru i zardzewiałych rur, ale grzejnik roztaczał przyjemne ciepło po całym pomieszczeniu.
Ulyana zdjęła całkowicie przemoknięte ubrania, powiesiła je na rurach, a następnie, owinięta gryzącym, wełnianym kocem, wtuliła się w kącik chybotliwej kanapy.
Drżała, zęby jej szczękały. Drzwi skrzypnęły, Zinaida weszła z żelaznym czajnikiem.
— Pij, dzielna dziewczyno! — mruknęła kobieta, nalewając gorącą, ciemną herbatę do popękanej filiżanki. — W lokalnych grupach już o tobie mówią. Wyciągnęłaś dziecko z kanału, prawda?
— Tak, ciociu Zina. Tylko nie mów nikomu — Ulyana objęła ciepło filiżanki zdrętwiałymi palcami.
— Po co ukrywać? Ojciec chłopca obszedł całe sąsiedztwo, szuka cię z policją. Jest bardzo zamożny, słynny chirurg. Ma własną prywatną klinikę w centrum miasta. Idź do niego, chce ci podziękować.
— Nie potrzebuję jego podziękowań — odwróciła się Ulyana w stronę popękanej ściany. — Chcę tylko znaleźć pracę. Gdzie mam iść? Do takich domów nie wpuszczają przez bramy. Patrzą na mnie jak na złodziejkę.
— Co ty mówisz? — Zinaida uderzyła w stół. — Nawet normalnie nie potrafisz jeść! Jutro podam adres dzielnicowemu, przyjdziesz grzecznie, albo sama cię tam zaprowadzę za włosy.
Następnego dnia, po trudnym wysuszeniu butów, Ulyana stanęła przed wysoką, kutą bramą domu w elitarnym osiedlu. Przy słupie z cegły niepewnie nacisnęła przycisk wideodomofonu.
Na tarasie przywitała ją surowa kobieta w mundurze.
W przestronnym holu pod wysokim sufitem mieszał się zapach świeżych ciast i drogich perfum. Ulyana usiadła na krawędzi jasnego pufa, czując się całkowicie obco w wyblakłych dżinsach.
— Przyszłaś!
Do pokoju wbiegł wczorajszy chłopiec, w miękkim, wygodnym ubraniu domowym. Podbiegł do Ulyany, ale w połowie drogi nagle się zatrzymał. Chłopiec cicho patrzył na jej twarz, obserwując ciemną bliznę.
Ulyana zawstydzona odwzajemniła spojrzenie. Spojrzała w górę i zamarła. Na ścianie, nad szerokim kominkiem, wisiał ogromny portret. Z płótna patrzyła na nią młoda kobieta.
Te same lekko migdałowe oczy, te same pełne usta, ten sam uparty podbródek. Była dokładnie jak Ulyana. Jedyna różnica: skóra na portrecie była gładka, bez skazy. W prawym dolnym rogu znajdowała się czarna wstęga żałobna.
Ulyana poczuła ukłucie w sercu. Zrobiła krok w tył.
Drzwi na korytarzu zatrzasnęły się. Do salonu wszedł wysoki mężczyzna szybkim krokiem. W trakcie wchodzenia zsunął krawat, ale gdy spojrzał na gościa, wypadł mu z ręki klucz do samochodu, metal głośno uderzył o marmurową podłogę.
— Sofia? — wyszeptał zachrypniętym głosem, blaknąc na twarzy.
— Nazywam się Ulyana — cofnęła się dziewczyna. — Nie jestem Sofią. Przyszłam z powodu Matveya.
Mężczyzna ciężko usiadł w fotelu.
— Nazywam się Stanislav — w końcu odezwał się, pocierając grzbiet nosa. — Sofia, moja żona, zmarła półtora roku temu. To był wypadek na drodze. Ale podobieństwo… Gdyby nie blizna, pomyślałbym, że mnie zdradziła pamięć.
Ulyana instynktownie zakryła twarz ręką.
— Wychowałam się w domu dziecka — powiedziała cicho. — Ojca ledwo pamiętam, często pił. Kiedyś w gniewie uderzył moją matkę, która cofnęła się, a gorący płyn wylał się na mnie.
Blizna pozostała na zawsze. Potem dom dziecka. Uciekłam, wpadłam w złe towarzystwo. Chłopcy okradali przechodniów, ja stałam z tyłu.
Policja nas złapała, wzięłam winę na siebie, żeby inni nie siedzieli. Odsiadłam trzy lata. Wyszłam, ale nie miałam dokąd iść.
Stanislav milczał, nie przerywał. Jego chirurgiczne spojrzenie przesunęło się po jej twarzy, oceniając powagę rany.
— Nie można tego nazwać zwykłym przypadkiem — powiedział surowo. — Sofia nigdy nie opowiadała o swoim dzieciństwie. Wychowała się w bardzo zamożnej rodzinie.
— Czyli tylko się podobamy — podniosła zdenerwowana Ulyana swoją kurtkę. — Cieszę się, że Matvey jest cały. Idę.
— Poczekaj! — wyskoczył Stanislav. — Chodźmy. Natychmiast. Do matki Sofii. Potrzebuję odpowiedzi.
Po godzinie siedzieli w ciemnym salonie drugiego domu, zasłoniętym grubymi zasłonami. Tamara Giennadjewna, starsza pani, z perfekcyjnie ułożonym włosem, opierając się na laseczce.
Gdy zobaczyła Ulyanę, upuściła filiżankę. Dźwięk porcelany wywołał w pomieszczeniu napięcie.
— Proszę opowiedzieć, Tamara Giennadjewna — powiedział powoli Stanislav, dobierając każde słowo. — Zawsze mówiła pani, że Sofia jest jedynym dzieckiem. Skąd pochodzi jej idealna kopia?
Starsza kobieta długo patrzyła na porcelanowe kawałki na dywanie.
— Mój mąż żądał spadkobiercy — zaczęła głęboko. — Groził, że nic mi nie zostawi. Znalazłam rozwiązanie. Przez znajomą położną znalazłam rodzinę w pobliskim szpitalu.
Ojciec tam stale pił. Matka była zrozpaczona, nie mieli co jeść. Oferowałam dużą sumę pieniędzy. Bez ojca mężczyzna sam przyniósł mi jedno niemowlę. Wybrałam dziewczynkę, która wydawała się silniejsza.
Spojrzała na Ulyanę.
— Przyprowadziłam Sofię. Wszystko załatwione w tajemnicy. Mężowi powiedziałam, że rodziłam w prywatnej klinice za granicą.
Ulyanę ogarnął silny szok od środka.
— Po prostu kupiła pani dziecko? A ja zostałam tam? — jej głos drżał ze stłumionego gniewu.
— Nie mogłam zabrać obu! Mój mąż nie uwierzyłby w bliźnięta — próbowała się tłumaczyć starsza kobieta, ale natychmiast odwróciła wzrok. — Przepraszam. Nie sądziłam, że twoje życie tak się ułoży.
W drodze powrotnej w samochodzie zapanowała głęboka cisza. Stanislav zatrzymał terenówkę przed swoim domem i, zwracając się do Ulyany, spojrzał jej głęboko w oczy.
— Ulyana. Uratowałaś mojego syna. Jesteś siostrą tej, którą bardzo kochałem. Nie mogę naprawić tego, co zrobił mój teść. Ale przyszłość możemy naprawić. Prowadzę centrum chirurgii estetycznej.
Twoja sytuacja jest skomplikowana, wymaga poważnej pracy. Ale wszystko zrobię osobiście.
Ulyana niepewnie potrząsnęła głową.
— Dlaczego miałby to robić? Przyzwyczaiłam się do mojej twarzy. Nie potrzebuję współczucia.
— To nie współczucie, Ulyana. To naprawienie czynu, który zniszczył twoje życie. Matvey cię pociąga, płynie w tobie ta sama krew. Daj szansę na sprawiedliwość. Zostań z nami.
Minęło osiem miesięcy. W domu Stanislava zrobiło się dużo przytulniej, często słychać było dziecięcy śmiech. Ulyana stała przed dużym lustrem w przedpokoju. Wczoraj zdjęto ostatnie cienkie taśmy klejące.
Z lustra patrzyła na nią piękna, pewna siebie dziewczyna. Stara blizna zniknęła, pozostała tylko bardzo cienka jasna linia, prawie niewidoczna.
Drzwi uchyliły się nieznacznie i zaglądała główka Matveya.
— Mamo, Ulya, idziesz już? Tata powiedział, że dziś jedziemy na wycieczkę!
— Idziemy, Motya — uśmiechnęła się.
Wyszli na schody. Stanislav czekał na nich przy samochodzie. W ciągu ostatnich miesięcy między nimi zawiązała się więź głębsza niż zwykła wdzięczność: powstała głęboka, silna więź, która pomagała obu.
— Aha, i — otworzył drzwi samochodu Stanislav — zaprosiłem cię na południe. Nowa
gospodyni w wiejskim domu czeka na ciebie.
Ulyana śmiejąc się ciepło, wiedziała, że Zinaida, która na zawsze opuściła wilgotną piwnicę, teraz cieszy się porządkiem w małym pensjonacie nad morzem, ciesząc się południowym słońcem.
Ulyana doświadczyła wielu trudnych ciosów w życiu, ale teraz wiedziała na pewno: nawet najdłuższa zima kiedyś się kończy.
