Dźwięk był jak trzask suchej gałęzi pod podeszwą ciężkiego buta w jesiennym lesie. Tyle że to nie była gałąź.
To był aksamit.
Gęsty, głęboki, ciemnowiśniowy aksamit, którego szukałam przez trzy tygodnie, przymierzałam, gładziłam opuszkami palców w półmroku butików, aby być go godną podczas najważniejszej gali wręczenia nagród w moim życiu.
Stałam przed lustrem i bałam się oddychać. Prawe ramiączko zwisało bezwładnie, odsłaniając moje ramię, a boczny szew rozdarł się od talii aż po biodro.
Przez rozdarcie prześwitywała cielista halka — ta dyskretna, niewidzialna warstwa, o której istnieniu nikt nigdy nie powinien był wiedzieć.
Zinaida Siergiejewna stała za mną. Na jej opuchniętych palcach błyszczały tanie, krzykliwe pierścionki, a w dłoni wciąż trzymała oderwany kawałek materiału wraz z ozdobną klamrą. Nie wyglądała na przerażoną.
Wręcz przeciwnie — jej twarz wykrzywiła się w mdło słodkim wyrazie współczucia. To było przedstawienie, od którego robiło mi się niedobrze.
— Och, Janoczka! — klasnęła w dłonie, po czym rzuciła kawałek sukni na podłogę jak brudną chusteczkę. — A nie mówiłam?
Ostrzegałam cię, kochanie! Jesz tyle tych bułeczek, że materiał po prostu nie wytrzymał! Opinał się na tobie jak zbyt mocno naciągnięty bęben!
Powoli uniosłam wzrok. W lustrze zobaczyłam Gleba stojącego w drzwiach z założonymi rękami. Był już całkowicie ubrany — świeża, śnieżnobiała koszula, eleganckie spinki do mankietów, wokół niego chłodny zapach drogiej wody po goleniu.
W jego oczach nie było miłości. Ani litości.
Była zimna, wyrachowana pogarda.
— Gleb — mój głos zadrżał, ale zacisnęłam zęby i mówiłam dalej. — Widziałeś? Nadepnęła na dół mojej sukni. I szarpnęła mnie za ramię. Celowo.
Gleb przewrócił oczami i cmoknął językiem. Ostatnio ten dźwięk słyszałam częściej niż własne imię.
— Jana, przestań. Znowu zaczynasz? Mama tylko chciała poprawić ci zamek. Sama się szarpnęłaś jak jakaś… Spójrz na siebie. Trzęsą ci się ręce, czerwone plamy na szyi. Widziałaś się w lustrze?
— Na kogo wyglądam? — zapytałam, czując jak lodowaty chłód rozlewa się po moim ciele.
— Jak wariatka — uciął. — Jak ktoś, kogo nie powinno się wypuszczać między ludzi.
Jego matka natychmiast podeszła bliżej. Otoczył mnie ciężki zapach waleriany i zwietrzałych perfum „Czerwona Moskwa”.
— Właśnie, synku! Dobrze mówisz! Janoczka, dokąd ty pójdziesz? Tam będzie muzyka, hałas, błyski fleszy! Znowu cię dopadnie. Zaczniesz krzyczeć, rzucać się na ludzi. Nie jesteś w pełni władz umysłowych, potrzebujesz pomocy! My chcemy dla ciebie dobrze!
Cofnęłam się o krok. Aksamit zdradliwie poślizgnął się pod moją stopą.
Wszystko działo się dokładnie tak, jak się bałam. Tyle że teraz znałam scenariusz.
Dwa tygodnie. Dokładnie tyle trwał ten lepki, duszący koszmar.
Moja teściowa wprowadziła się do nas „na kilka dni” — podobno w jej mieszkaniu wymieniali rury. Gleb powitał ją z otwartymi ramionami, a mnie poprosił o cierpliwość.
I zaczęło się.
Najpierw drobiazgi. Klucze do sejfu z dokumentami znikały z szafki nocnej, a potem znajdowały się w zamrażarce.
— Jana, jesteś kompletnie przepracowana — kręcił głową Gleb. — Masz zaniki pamięci.
Potem gaz. O trzeciej nad ranem obudził mnie ostry zapach. Kuchenka syczała, a kuchnia wypełniała się niewidzialnym zagrożeniem.
— To ty postawiłaś czajnik! — wrzeszczał Gleb, otwierając okna na oścież. — Chcesz nas pozabijać?!
Płakałam, trzęsłam się, przysięgałam, że nie dotykałam kuchenki. Ale patrzyli na mnie w taki sposób, że w końcu sama pobiegłam do lekarza, żeby się przebadać. Wynik: całkowicie zdrowa.
Oni natomiast nie.
— Przebiorę się — powiedziałam cicho. — Mam czarny kostium. Pójdę w nim.
Gleb zastąpił mi drogę do szafy. Był ode mnie wyższy i teraz ta różnica przygniatała mnie jak betonowa płyta.
— Nigdzie nie idziesz. Dość wstydu.
— To moja nagroda. Mój projekt.
— To twoje urojenia! — krzyknął, aż zadźwięczał żyrandol. — Jaki projekt? Nie potrafisz złożyć dwóch sensownych zdań! Mama już wezwała lekarzy.
Prywatnych lekarzy. Dwadzieścia minut i będą tutaj. Dadzą ci zastrzyk, zaśniesz, uspokoisz się. Spędzisz tydzień w cichym miejscu. A ja zajmę się twoimi sprawami z pełnomocnictwem, żeby firma nie upadła bez ciebie.
Wtedy naprawdę spojrzałam mu w oczy.
To, co wcześniej brałam za zmęczenie, było strachem. Zwierzęcym, instynktownym przerażeniem.
— Z pełnomocnictwem? — zapytałam cicho. — Tym dokumentem, który wczoraj wsunąłeś między rachunki? Podarłam go, Gleb. Nie podpisałam.
Jego twarz drgnęła.
— Mamo! Przynieś herbatę! Szybko!
Teściowa wróciła z zaskakującą zwinnością z dużym kubkiem. Płyn był ciemny, niemal czarny. Unosił się z niego miętowy zapach, ale pod nim czaiła się słodkawa, medyczna nuta.
— Pij, kochanie. To cię uspokoi. Specjalna, klasztorna mieszanka — wyszeptała.
— Pij! — Gleb ścisnął moje ramię żelaznym uściskiem. — Jeśli nie wypijesz, wlejemy ci siłą! Jesteś chora!
Stałam uwięziona między nimi. Idealna pułapka. „Niestabilna psychicznie” żona, troskliwi bliscy, lekarze w drodze. Za godzinę będę spać głębokim snem, a jutro obudzę się za kratami, uznana za niezdolną do podejmowania decyzji.
— Dobrze — wyszeptałam, jakbym się poddała. — Wypiję. Tylko dajcie mi oddychać.
Puścili mnie. Podniosłam kubek do ust — po czym nagle odwróciłam się w stronę okna, gdzie stał mój ulubiony skrzydłokwiat, „Szczęście kobiety”.
Ciemny płyn wylał się do doniczki.
Po dwudziestu minutach liście zaczęły czernieć, białe kwiaty zbrązowiały i zwiędły. Z ziemi unosił się ostry, chemiczny zapach.
To stałoby się ze mną.
To znalazłoby się w moim żołądku, gdybym wypiła ich „troskę”.
Dalszy ciąg nie dotyczył już strachu, lecz dowodów. Ukrytego telefonu.
Nagranej rozmowy. Planu, by nafaszerować mnie lekami, sprzedać moje mieszkanie, spłacić hazardowe długi Gleba, a mnie zamknąć w zakładzie.
Gdy odtworzyłam nagranie, z ich twarzy spadły wszystkie maski.
Dałam im piętnaście minut.
Wyszli.
Zamek kliknął za nimi.
Później, na gali, stałam w srebrnym jedwabnym kombinezonie w świetle reflektorów. Uśmiechałam się. Byłam silna. Piłam tylko wodę z nieotwartej butelki.
Kiedy zapytano mnie, komu dedykuję nagrodę, spojrzałam prosto w kamerę.
— Sobie — powiedziałam. — Za to, że nauczyłam się wierzyć własnym oczom. Czasem, by zbudować coś nowego, trzeba zburzyć stare do fundamentów. Nawet jeśli wyglądało jak dom.
Burza oklasków wypełniła salę.
W taksówce sprawdziłam telefon. Dwadzieścia nieodebranych połączeń od „Kochanie”. Dziesięć od Zinaidy Siergiejewny. Jedna wiadomość: prosili o pieniądze na hostel.
Nocne światła miasta przesuwały się za oknem.
Odpisałam: „Poproś swoją matkę. Mówiła, że ma znajomych lekarzy. Może dadzą wam nocleg w państwowym zakładzie. Za darmo.”
Blokada. Usuń.
Jutro wymienię zamki. Pojutrze złożę pozew o rozwód.
A dziś wracam do domu. Do pustego, cichego, bezpiecznego mieszkania.
Gdzie nikt już nigdy nie będzie próbował wmówić mi, że czarne jest białe.
I gdzie powietrze pachnie tylko moimi perfumami — a nie zdradą.
