Irina ostrożnym ruchem przesunęła plastikowe kubeczki z sadzonkami na parapecie.
Delikatne zielone listki wyciągały się ku bladym promieniom wiosennego słońca. Z głębi mieszkania dochodziły przytłumione, zlewające się głosy – jej mąż i teściowa rozmawiali. Znowu.
W ostatnim czasie te szeptane, niedopowiedziane rozmowy, z których zawsze była wykluczona, stały się niemal codziennością.
— Ir, obiad gotowy? — Siergiej pojawił się w drzwiach kuchni, trzymając w ręku telefon jak tarczę.
— Za dziesięć minut, — Irina zamieszała zupę, z której unosiła się para i zapach koperku. — O czym znowu rozmawialiście z mamą?
Mężczyzna drgnął. Jego wzrok zaczął nerwowo uciekać na boki.
— A, o niczym.
— O jakim niczym?
— Daj spokój, nie pamiętam każdej drobnostki, — machnął ręką z irytacją. — Lepiej powiedz mamie, że obiad zaraz będzie.
Irina wytarła ręce w fartuch i przeszła do pokoju teściowej. Walentina Pietrowna siedziała przy stole i w pośpiechu wciskała jakieś dokumenty do teczki.
— Walentino Pietrowno, za dziesięć minut obiad.
— Dobrze, — kobieta nawet nie podniosła wzroku. — Tym razem nie przesoliłaś?
— Nie, jest w sam raz, — odpowiedziała Irina, udając, że nie zauważyła papierów. — Rozmawialiście z Siergiejem o czymś ważnym?
Teściowa nagle podniosła głowę.
— A co ci do tego? Matka z synem nie mogą mieć prywatnych spraw?
— Oczywiście, że mogą, — wzruszyła ramionami Irina. — Tylko miesiąc temu mówiliśmy o zamianie mieszkania, a teraz cisza.
— Załatwimy to bez ciebie, — ucięła teściowa. — Idź, podniosło mi się ciśnienie.
Obiad upłynął w napiętej ciszy. Siergiej wpatrywał się w telefon, Walentina jadła bez słowa, z zaciśniętymi ustami.
— Siergiej, co z tą zamianą mieszkania? — spróbowała ostrożnie Irina.
Zakrzusił się.
— A co ma być?
— Mieliśmy przecież zamieszkać osobno. Dla nas kawalerka, dla twojej mamy druga.
— Nie wtrącaj się, — wtrąciła ostro Walentina. — Sami zdecydujemy.
— To nie jest moja sprawa? — Irina poczuła, jak wzbiera w niej gniew. — Kim ja tu właściwie jestem?
— Ir, nie zaczynaj, — skrzywił się Siergiej. — To nie jest dobry moment.
Tego wieczoru, kiedy Irina zmywała naczynia, zadzwoniła sąsiadka Nina.
— Ir, pożyczysz trochę soli?
— Wejdź, — Irina wyjęła solniczkę. — Napijesz się herbaty?
— Chętnie, — Nina opadła na krzesło. — Jak sobie radzicie we trójkę?
— Jakoś, — westchnęła Irina. — Tylko ta sprawa z mieszkaniem jest dziwna.
— W jakim sensie?
— Mój mąż i jego matka coś ukrywają. Jakby mnie z czegoś wykluczali.
Nina odwróciła wzrok.
— Nic nie wiesz? — zapytała podejrzliwie Irina.
— Nie chcę plotkować, ale… — Nina ściszyła głos. — Wczoraj byłam u notariusza. Twoja teściowa też tam była. Mówiła coś o spadku, że chce wszystko zapisać synowi.
Irina poczuła skurcz w żołądku.
— Jaki spadek? Mieszkanie?
— Nie wiem dokładnie. Ale dużo szeptali.
Kiedy Nina wyszła, Irina długo stała przy oknie. Po trzydziestu latach małżeństwa jej mąż coś planował za jej plecami. Oczywiście z matką.
Następnego dnia zauważyła, że Siergiej chowa telefon, gdy wchodzi do pokoju. A Walentina znów wyszła „załatwiać sprawy” — trzeci raz w tym tygodniu.
— Znowu do notariusza? — rzuciła Irina.
Teściowa znieruchomiała.
— Skąd wiesz?
— Nieważne. Proszę pozdrowić.
Noc była nieskończenie długa. Siergiej spokojnie chrapał obok, a Irina wpatrywała się w sufit, czując się niewidzialna we własnej rodzinie.
Rano nie wytrzymała.
— Dlaczego nic nie wiem? — zapytała drżącym głosem. — Jestem wam obca?
— O czym ty mówisz? — Siergiej zamarł z filiżanką w ręku.
— O tej tajemnicy! O notariuszu! O papierach!
W tym momencie weszła Walentina.
— Co to za krzyki?
— Ir znowu coś sobie wymyśla, — machnął ręką Siergiej.
— Nina widziała cię u notariusza! — zwróciła się Irina do teściowej.
Walentina pobladła.
— Ta plotkara… Nie wierz w każde słowo.
— Czyli byłaś tam! — wybuchła Irina. — Chcecie mnie pozbawić mieszkania?
— Uspokój się, histeryczko, — usiadła teściowa. — Siergiej, powiedz jej.
— To tylko dokumenty dotyczące mieszkania mamy, — wymamrotał.
— To dlaczego tajemnica?
— Bo wszystko wyolbrzymiasz! — Siergiej trzasnął filiżanką i wyszedł.
Wtedy Irina postanowiła: dowie się prawdy.
W sobotę zadzwonił telefon stacjonarny.
— Dzień dobry. Tu notariusz Marina Wiktorowna. Czy mogę rozmawiać z Iriną Siergiejewną?
Serce Iriny zabiło mocniej.
— Słucham.
— Zapraszam w poniedziałek o dziesiątej do mojego biura w sprawie podpisania dokumentów dotyczących podziału majątku. Pani mąż i teściowa już byli, ale bez pani podpisu transakcja nie może zostać sfinalizowana.
Irina powoli usiadła.
— Jaka transakcja?
— Omówimy to osobiście.
Kiedy odłożyła słuchawkę, mieszkanie wydało się przerażająco ciche.
Wieczorem, gdy Siergiej wrócił do domu, Irina siedziała w ciemności.
— Dzwonił notariusz, — powiedziała cicho.
Jego twarz pobladła.
— Ir, mogę to wyjaśnić…
— Co wyjaśnić? Że zdecydowaliście za moimi plecami?
W końcu prawda wyszła na jaw: chcieli sprzedać mieszkanie i kupić dom pod miastem. Dla siebie. Irinie przysługiwało „odszkodowanie” — jedna czwarta wartości mieszkania.
— Jedna czwarta?! — głos Iriny zadrżał. — Należy mi się połowa!
W poniedziałek u notariusza stało się jasne: rzeczywiście próbowano nakłonić Irinę do podpisania nieuczciwej umowy.
— Przez trzydzieści lat znosiłam wszystko, — powiedziała, prostując się. — Teraz już nie.
Złożyła pozew o rozwód.
Trzy miesiące później sąd sprawiedliwie podzielił majątek. Irina otrzymała należną połowę i kupiła małe, jasne mieszkanie w spokojnej okolicy.
W dniu przeprowadzki jej przyjaciółka Tania przyniosła tort i szampana.
— No i jak się czujesz? — zapytała.
Irina rozejrzała się po nowym domu. Cisza. Spokój. Nikt nie szepcze za jej plecami.
— Jakbym się odrodziła, — uśmiechnęła się. — Po raz pierwszy od trzydziestu lat żyję dla siebie.
— A Siergiej?
— On i jego matka kupili dom. Mniejszy, niż planowali. Ale mieszkają razem. Jak zawsze.
Irina uniosła kieliszek.
— Za moje nowe życie. Bez strachu. Bez zdrady.
I po raz pierwszy od wielu długich lat poczuła, że wszystko wreszcie jest na swoim miejscu.
