Igor wygiął usta, jakby nagle szarpnęło go bólem zęba. Krzyk zza drzwi biura stawał się coraz głośniejszy.
— Nie baw się ze mną! Wiem, że to ty! — wrzasnął Stepanov, zastępca ds. handlowych, a jego głos przebijał monotonny szum ekspresu do kawy.
Igor mocno opuścił segregator pełen raportów. Trzy miesiące wcześniej, gdy ojciec przekazał mu klucze do biura i wyjechał na „leczenie zdrowotne” do uzdrowisk, Igor sądził, że najtrudniejsze będzie radzenie sobie z finansami.
Teraz musiał przyznać, że najtrudniejsze było radzenie sobie z ludźmi.
Dziedziczony zespół był jak słoik pająków: każdy gotowy ugryźć drugiego.
Drzwi zatrzasnęły się, a Stepanov wpadł do biura, twarz miał czerwoną, błyszczącą od potu, krawat zsunął się. Za nim weszła nowa sprzątaczka, Tatjana.
Szczupła, ale o stanowczej postawie, twarz bladawa, a spojrzenie dojrzałe. Pracowała tu od dwóch tygodni.
— Igor Olegowicz, natychmiast zareaguj! — wskazał dziewczynę Stepanov, głos miał pełen wściekłości i ostrości. — Kradnie! Z torby dyrektora zniknęło pięć tysięcy, od sekretarki zniknęły drobne kwoty. A ona tylko chodzi z mopem jak baranek!
Tatjana nic nie odpowiedziała. Nie płakała, nie tłumaczyła się. Stała tylko, patrząc ciężkim, dorosłym wzrokiem na Stepanova. Ogromny, luźno noszony fartuch zakrywał jej ciało, włosy ciasno upięte, twarz bez makijażu, ręce czerwone od wody.
— Masz dowody, Wiktor Pietrowicz? — zapytał cicho Igor.
— Jakie dowody? — wrzeszczał Stepanov. — Ma dostęp do wszystkiego! Kto inny? Nic nie dzieje się bez jej wiedzy! Trzeba ją wyrzucić natychmiast! Zadzwonię po policję!
— Nie wzięłam nic — odparła Tatjana, głos miała głęboki, lekko zachrypnięty. — Sprzątałam w biurze, kiedy nikogo nie było. Do toreb nie dotykałam.
— Kłamie i się nie rumieni! — krzyczał Stepanov.
— Idźcie do pracy — skinął zmęczony Igor. — Oboje. Ja się tym zajmę.
Gdy wyszli, Igor podszedł do okna. Na zewnątrz mieszał się listopadowy błoto i śnieg, a pogoda była zimna jak jego myśli. Jeśli Tatjana naprawdę była złodziejką, to okropne.
Jeśli jednak Stepanov chciał ją usunąć, by „wstawić swojego człowieka”, to jeszcze gorsze.
Musiał się przekonać o prawdzie. Metoda była staromodna, podstępna, ale skuteczna.
Gdy biuro wieczorem opustoszało, Igor wyjął portfel. Kilka banknotów wystawało, róg wystawiony na wierzch. Portfel położył na krawędzi ogromnego dębowego biurka.
Ustawił kamerę laptopa tak, by widziała biurko, potem wyłączył monitor, a lampkę kamery zakleił czarną taśmą.
— Przepraszam, Tatjana — wyszeptał w próżnię.
Rano otworzył laptop z obawą. Bał się, że to, co zobaczy, zniszczy jego wiarę w ludzi.
Plik wideo się załadował. Przyspieszony odtwarzanie. Ciemność. Potem zapaliło się światło. Tatjana weszła.
Igor wstrzymał oddech.
Jej ruchy były szybkie, oszczędne. Nie robiła zbędnych gestów. Otrzepała kurz z szafek, podlała usychającą fikus w kącie. Podeszła do biurka.
Igorowi zamarło w gardle.
Tatjana zatrzymała się. Zauważyła portfel. Na nagraniu było widać, jak westchnęła, rozejrzała się.
„Nie bierz tego, proszę, nie bierz” — modlił się mentalnie Igor.
Nie wzięła. Wyjęła z kieszeni kartkę i długopis, szybko coś napisała, potem portfel — dwoma palcami, z obrzydzeniem, trzymając tylko brzeg — włożyła do szuflady biurka i głośno zamknęła. Kartkę przyczepiła do monitora.
Igor spojrzał z ekranu na własny monitor. Żółta karteczka zwisała tam, z dużym, energicznym pismem:
„Pułapka dla głupców. Nie wstydźcie się. I podlejcie fikusa nawozem, wkrótce uschnie.”
Ciepło ogarnęło twarz Igora. Uszy paliły, jakby posypano je papryką. Zaczerwienił się. Nieznośnie zawstydzony stał przed tą kobietą w niebieskim fartuchu. Chciał demaskować złodzieja, a sam wyglądał jak drobny prowokator.
W porze lunchu znalazł ją w magazynie. Tatjana siedziała na odwróconym wiadrze, jadła jabłko. Gdy zobaczyła dyrektora, nie zerwała się, nie spanikowała.
— Przyszłeś mnie wyrzucić? — zapytała spokojnie.
— Przyszedłem przeprosić.
Tatjana uśmiechnęła się, ugryzła jabłko.
— Test lojalności? Klasyka.
— U nas naprawdę kradną, Tatjana. Stepanov wywierał presję, musiałem się przekonać. Przepraszam. Byłem niegodny.
— Byłeś — przytaknęła. — Ale przynajmniej przyznałeś się do błędu. Stepanov po prostu wrzuciłby banknot do twojej kieszeni.
Igor oparł się o framugę drzwi.
— Znasz się na roślinach? Na fikusie.
— Miałam szklarnię w domu… kiedyś.
— A teraz?
— Teraz jestem w pokoju w akademiku, przez pięć lat spłacam dług ojca za leczenie.
Nie było w jej głosie żalu. Tylko sucha relacja faktów.
— Igor Olegowicz — spojrzała na niego stanowczo. — Szukaj winnego wśród swoich. Ci, którzy się uśmiechają, podają rękę.
Sprzątaczka nie kradnie — najpierw podejrzewają nas. Ale kto czuje się gospodarzem, traci lęk.
Ta rozmowa zmobilizowała Igora. Natychmiast wezwał kierownika ochrony i zażądał, by zamontowano ukryte kamery nie tylko w biurach, ale i na korytarzu, w stronę wieszaków na płaszcze.
Złodziej został złapany trzy dni później.
Na nagraniu, które przyniósł ponury kierownik ochrony, nie był to Stepanov. To był Demjan Iljicz, stary prawnik firmy. Mężczyzna pracujący od początku istnienia przedsiębiorstwa.
Na wideo widać siwego mężczyznę, który rozejrzał się, szybko grzebał w kieszeniach płaszcza, wyciągał pieniądze i chował je w palcu. Igor poczuł obrzydzenie.
Demjan Iljicz godzinę później siedział przed nim. Nie zaprzeczał. Po prostu się skulił, zmienił się w drobnego, nieszczęśliwego staruszka.
— Mój syn jest zadłużony — wyszeptał, patrząc na podłogę.
— Komornicy dzwonią, grożą, zabiorą mieszkanie. Kwota ogromna… Myślałem, że szybko oddam i odzyskam… Ale ogarnął mnie strach, Igor Olegowicz.
Igor milczał. Wiedział, że uwięzienie staruszka zniszczyłoby wszystko.
— Proszę napisać rezygnację — powiedział ochryple Igor. — Dobrowolnie. Dług zostanie potrącony z wypłaty. Z komornikiem… podaj numer, ochroniarze się tym zajmą. Ale więcej nie chcę cię tu widzieć.
Gdy drzwi zamknęły się za prawnikiem, Igor poczuł dzikie zmęczenie. Pragnął prostego, ludzkiego ciepła, nie całego tego zamieszania.
Szukając Tatjany, znalazł ją sprzątającą schody na pierwszym piętrze.
— Tatjana — zatrzymał się na schodach. — Miałaś rację. Nasz człowiek.
Tatjana wyciągnęła się, odsuwając włosy z czoła.
— Cieszę się, że prawda zwyciężyła.
— Tatjana, napijemy się kawy? Nie tutaj. Wieczorem.
Spojrzał na jej ręce, czerwone od wody i chloru.
— Nie mam ubrań do restauracji, Igor Olegowicz. Nawet butów. Do pracy chodzę w trampkach.
— Ja też nie lubię restauracji. Znam miejsce, gdzie robią najlepsze cze-bureki w mieście. Tam nikogo nie obchodzi, jakie masz buty.
Zaśmiał się. Po raz pierwszy od ich spotkania. Ten śmiech odmłodził go, napełnił życiem twarz.
— Cze-burek? Z dyrektorem? Ryzykujemy.
Od tego momentu wszystko się zaczęło. Nie ogłaszali swojego związku. Igor po prostu zabierał ją do domu, spacerowali nad rzeką, gdzie wiatr przewiewał ich do kości, a jednak było im ciepło.
Dowiedział się, że Tatjana jest biologiem, zna łacinę i marzy o własnym ogrodnictwie. Nie znosi kłamstwa ani obłudy.
Była prawdziwa. Żywa. Bez maski.
Ale szczęście rzadko trwa długo, gdy twoje nazwisko jest znane w kręgach biznesowych.
Ojciec wrócił miesiąc później. Brązowy, chudy, twardy jak stara podeszwa.
— W sobotę kolacja — oznajmił w progu, nie pytając o biuro. — Przyjdzie Arkadij Woronow. Podpisujemy fuzję. To wyniesie nas na poziom krajowy.
— Cieszę się, tato.
— Nie ciesz się za wcześnie. Woronow stawia warunek. Stara szkoła w biznesie. Gwarancje. Relacje rodzinne. Ma córkę, dla której szuka męża.
Igor zastygł.
— Co masz na myśli?
— Dokładnie to. Poślubiasz ją. Córka ma charakter, ale jej posag wart jest pół miasta.
— Nie — wyszeptał Igor.
Ojciec powoli się odwrócił.
— Co powiedziałeś?
— Nie. Nie jestem przedmiotem do kontraktu. I mam kogoś w życiu.
— To ta sprzątaczka? — skrzywił się ojciec. — Stepanov doniósł. Zwariowałeś? Jesteś dziedzicem imperium! A ona kto?
— Człowiek. Teraz mówisz jak handlowiec.
— Wtedy tak będzie — głos zrobił się lodowaty. — W sobotę na kolacji będziesz. W stroju galowym.
Igor zacisnął pięści, paznokcie wbiły się w dłonie. Znał ojca. Nie blefował.
— Pójdę — wykrztusił Igor. — Ale tylko po to, by powiedzieć im twarzą w twarz: nie.
W restauracji powietrze było ciężkie od zapachu drogich lilii. Arkadij Woronow, korpulentny mężczyzna, już siedział przy stole. Obok, tyłem do sali, w czarnej sukni, dziewczyna.
Ojciec szturchał Igora pod nogą.
— Uśmiechaj się.
— Dobry wieczór — wymamrotał Igor.
— Och, przyszedł narzeczony! — ryknął Woronow. — Usiądź. Poznaj moją dumę, Tatjanę.
Dziewczyna powoli się odwróciła.
Igor poczuł, że grunt usuwa mu się spod nóg.
To była Tatjana. Jego Tatjana. Tylko włosy nie upięte w kok, lecz opadały na ramiona, w drogiej czarnej sukni, wartej roczną pensję biurową.
— Dobry wieczór, Igor Olegowicz — powiedziała spokojnie. — Fikus żyje?
Igor milczał. Nie wiedział, czy śni, czy to kpina.
Ojciec upuścił widelec, który brzęknął o talerz.
— Znają się? — warknął. —
— Bardziej, niż myślisz — uśmiechnął się Woronow.
— Moja córka ma wyjątkowy charakter. Powiedziała: „Tato, nie pójdę za milionera, dopóki nie zobaczę, jakim człowiekiem jest.” Pracowała jako sprzątaczka u ciebie. Sprzeciwiałem się, ale ona nalegała. To jej charakter.
Tatjana spojrzała na Igora. W jej oczach była niepewność i strach. Bała się, że nie wybaczy.
— Więc to była inscenizacja? — wyszeptał Igor. — Dług, chory ojciec, pokój w akademiku?
— Mój ojciec naprawdę był chory — odpowiedziała. — Tylko leczenie w Niemczech. Z powodu długu… chciałam pokazać, że jestem człowiekiem, nie workiem pieniędzy. Igorze, zdałeś test.
Byłeś jedynym, który mnie nie potraktował bezwzględnie. Chroniłeś sprzątaczkę. Nie bałeś się sprzeciwić ojcu.
Igor przypomniał sobie kolację przy cze-burekach. Śmiech. Ciepło jej dłoni.
— Okłamałaś mnie — powiedział.
— Nie w najważniejszej sprawie — położyła rękę na jego dłoni. — Byłam sobą. Ty też. Czy to nie wystarczy?
Ojciec Igora, który dotąd łapał oddech, w końcu przemówił:
— Więc… Ona jest narzeczoną? — jego twarz rozjaśniła się. — Tatjana! Jakie mądrości! Jakie przenikliwości! Igorze, czemu siedzisz? Pocałuj narzeczoną!
Igor spojrzał gniewnie na ojca, a potem na Tatjanę. Ona czekała.
— Logistyki ci nie będę wytykać — powiedział poważnie.
Tatjana napięła się.
— Ale fikus w moim biurze umrze — kontynuował Igor, drżały mu kąciki ust. — Ktoś musi pilnować, żebym nie stał się takim zimnym, suchym człowiekiem jak nasi ojcowie.
Woronow wybuchnął śmiechem, szkło brzęczało. Tatjana uśmiechnęła się — tym uśmiechem, który ogrzał serce Igora nawet w listopadowy chłód.
— Umówione — wyszeptała. — Ale cze-burek nadal twoim kosztem.
