— To ty?
Głos dotarł do niej zanim podniosła wzrok. Maksym stał w centrum sali, a w jej wnętrzu coś skurczyło się w ciasny, bolesny supeł. Cały świat wydał się nagle nierzeczywisty, jakby wszystko wokół straciło kolor, a jedynym, co pozostało, był on.
Wyglądał… nieziemsko. Idealnie skrojony garnitur przylegał do jego sylwetki niczym druga skóra, a zegarek na nadgarstku lśnił, odbijając światło żarówek.
Obok niego stała młoda kobieta w sukni z głębokim dekoltem, śmiejąc się głośno nad czymś w telefonie. Wera natomiast siedziała przy ścianie, w starym, zniszczonym beżowym płaszczu, z zużytą torbą na kolanach.
Dwa tygodnie temu opuściła laboratorium po siedmiuset dniach ciężkiej pracy. Jej życie przez ten czas sprowadzało się do rozkładanej wersalki, z której ledwo wstawała, i jedzenia sprowadzanego z najbliższego sklepu.
— Wera, ty naprawdę tu jesteś? — Maksym podszedł bliżej, a jego głos brzmiał tak, jakby próbował ukryć zaskoczenie za maską nonszalancji. — W prywatnym terminalu?
Ona skinęła głową, nie podnosząc oczu od podłogi.
— Czekam na lot.
On wybuchnął śmiechem. Głośnym, pełnym pewności siebie, trochę szorstkim. Dziewczyna odłożyła telefon, spojrzała na Werę od stóp do głów, a w jej oczach malowało się mieszane uczucie lekceważenia i ciekawości.
— Maks, to twoja była? — zapytała, przyciskając dłoń do ust. — Ta, która grzebała w ziemi?
— To ona — Maksym kucnął przed Werą, wpatrując się w jej twarz. — Posłuchaj, Werunia, chyba się pomyliłaś drzwiami. To miejsce jest dla VIP-ów, rozumiesz? Nie stąd jesteś.
W wnętrzu Wery coś pękło. Zacisnęła dłonie na paskach torby.
— Wiem, gdzie jestem.
— No daj spokój, nie bądź uparta. Może ci pomóc? Słyszałem, że tu szukają personelu sprzątającego. Nieźle płacą. Dla ciebie jak znalazł.
Wera uniosła oczy. Spojrzała mu prosto w twarz. Maksym uśmiechał się, szczerze, bez cienia złości. Po prostu uważał swoje słowa za coś oczywistego, normalnego.
— Zawsze byłeś dobry w jednym — w tym, żeby inni czuli się beznadziejnie — powiedziała cicho, niemal szeptem.
Uśmiech na jego twarzy zadrżał.
— Co?
— Nic. Zapomnij.
Maksym usiadł w fotelu naprzeciwko niej, założył nogę na nogę. Dziewczyna — Alicja, Wera kojarzyła ją ze zdjęć w mediach społecznościowych — usiadła obok niego, nadal przeglądając ekran telefonu.
— Posłuchaj, nie bierz tego do siebie — zaczął Maksym, pochylając się w jej stronę. — Ale sama jesteś sobie winna, że nic ci nie wyszło. Sąd wszystko rozstrzygnął.
Byłaś technicznym specjalistą. Ja budowałem biznes. A ty chciałaś wziąć wszystko dla siebie. To była chciwość, Wera. Zwykła ludzka chciwość.
Wera milczała. Jej umysł wracał do tamtego dnia w sądzie, gdy adwokat Maxa czytał dokumenty. „Asystent. Pomocnik. Wykonawca.” Jej imię było tam, zapisane drobnym drukiem.
Wszystko, co stworzyła przez pięć lat, przeszło na jego własność: firmę, patenty, dom. Pozostawiono jej jeden, drobny patent na eksperymentalną odmianę, którą Maksym uznał za „bezużyteczny eksperyment”.
— Nie chciałam wszystkiego zabrać — powiedziała, patrząc mu w oczy. — Chciałam, żebyś przyznał, że to też moja praca. Ale ty nie potrafiłeś. Dla ciebie byłam nikim.
— No to i tak było — wzruszył ramionami. — Bez mnie nadal siedziałabyś w laboratorium za grosze. Dałem ci szansę.
— Ty po prostu zabrałeś moją pracę i przypisałeś ją sobie.
— Zrobiłem z niej biznes! — głos Maksym podniósł się, stając się ostrzejszym. — Ty po prostu marnowałabyś czas na swoje eksperymenty. Ja stworzyłem holding.
Sprzedałem ziarno, zbudowałem kontakty, podpisałem kontrakty. Właśnie lecę podpisać wielką umowę. Ogromne pieniądze, Wera. A ty gdzie jesteś? W zniszczonym płaszczu.
Wstał, poprawiając marynarkę.
— Muszę iść. Powodzenia. Naprawdę. Mam nadzieję, że znajdziesz coś swojego. Małego, ale własnego.
Alicja wstała, rzucając Werze ostatnie spojrzenie — mieszankę wyższości i lekkiej pogardy.
— Chodźmy, Maks. Za dziesięć minut mamy boarding.
Wera siedziała, patrząc za nimi. W środku była pustka. Nie gniew, nie żal. Zmęczenie. Znużenie tym, że on nigdy nie zrozumie. Nawet teraz.
— Wera Nikolaiewna?
Podskoczyła. Obok stał mężczyzna w starannie skrojonym garniturze, z siwymi skroniami i spokojnym wyrazem twarzy. Widziała go wcześniej na wideorozmowach — Grigorij Siergiejewicz, asystent Sokołowa.
— Twój samolot jest gotowy. Możemy ruszać?
W hali zapadła absolutna cisza. Maksym odwrócił się, zaskoczony, sparaliżowany nagłym zwrotem wydarzeń. Alicja zastygła z telefonem w ręku.
— Tak, gotowa — Wera wstała, podniosła torbę.
Maksym zrobił krok w tył.
— Chwila. Jaki samolot?
Grigorij Siergiejewicz spojrzał na niego obojętnie.
— Prywatny. Wera Nikolaiewna leci do Moskwy na zaproszenie pana Sokołowa.
Twarz Maxa zmieniła się. Najpierw niedowierzanie, potem coś, co przypominało strach.
— Sokołowa? Olega Sokołowa?
— Tak.
— To… — Maksym przełknął ślinę. — To jakaś pomyłka.
Wera spojrzała na niego, pierwszy raz od całej rozmowy bez napięcia, prawie z ciekawością.
— Żadnej pomyłki. Teraz pracuję dla niego. Jestem głównym konsultantem ds. agrotechnologii.
Maksym chciał coś powiedzieć, lecz słowa ugrzęzły mu w gardle. Alicja zrobiła krok w tył, jakby chciała odgrodzić się od tego, co się dzieje.
— Ale jak… ty… — Maksym się zająknął. — Przecież byłaś w jakiejś dziurze przez dwa lata!
— Pracowałam. Nad tym samym „bezużytecznym” patentem, który mi zostawiłeś. Pamiętasz? Eksperymentalna odmiana. Mówiłeś, że to strata czasu.
Wera zrobiła krok w jego stronę.
— Opracowałam nową technologię. Plon jest trzy razy wyższy niż jakikolwiek odpowiednik na rynku. Sokołow kupił mój wynalazek pół roku temu. Od tego czasu przygotowywałam jego wdrożenie.
— Pół roku temu? — Maksym zbledł. — Ty… ty już wtedy…
— Wtedy już wiedziałam, że się uda. Tak.
Chwycił ją za rękę. Wera szarpnęła się, ale on nie puścił.
— Poczekaj. Poczekaj, Wera. A co z moim holdingiem? Z ziarnem, które uprawiam — to przecież też twoje!
Ona wyrwała rękę. Powoli, lecz stanowczo.
— Nie. Zabezpieczyłam go.
— Co?
— Zastosowałam ograniczenie biologiczne. Ta odmiana przetrwa dwa sezony, potem degeneruje się. Bez specjalnego nawozu staje się zwykłym chwastem. Formuła nawozu była tylko u mnie. I nie podałam jej tobie.
Maksym cofnął się. Wera widziała, jak w jego oczach przebiega fala zrozumienia.
— Ty… specjalnie?
— Przewidziałam, że ktoś może ukraść moją pracę. I przewidziałam, że ten scenariusz zadziała.
— Ale moje pola… — głos mu się łamał. — One…
— Umierają. Od trzech miesięcy. Zauważyłeś spadek plonów? Ziarno staje się mniejsze? Inwestorzy zaczęli zadawać pytania?
Chwycił telefon i zaczął nerwowo przeglądać wiadomości. Wera obserwowała drżenie jego palców.
— Kontrakt, który lecisz podpisywać — kontynuowała — już nie istnieje. Inwestorzy wyszli wczoraj. Dowiedzieli się, że twoje pola nic nie dadzą. Lecisz na darmo.
Maksym spojrzał na nią. W jego oczach pojawiła się panika.
— Wera, poczekaj. Możemy się dogadać. Nie wiedziałem, że uda ci się… Myślałem…
— Myślałeś, że się złamię. Że bez twojej firmy nic nie znaczę. Że całe życie będę żałować odejścia.
Pochyliła się do niego. Każde słowo brzmiało jak cios.
— A ja po prostu pracowałam. Dwa lata. W zimnie, bez pieniędzy, bez snu. Wierzyłam w to, co stworzyłam. A ty się śmiałeś. I teraz jestem tu. A ty… z ruinami swojego biznesu i cudzymi pieniędzmi, których nie odzyskasz.
— Wera, proszę…
— Ostrzegałam cię w sądzie. Mówiłam, że sam nie dasz rady. Że wynalazek to nie tylko papiery, to żywy proces. Ale ty nie słuchałeś. Uważałeś mnie za histeryczkę.
Wyprostowała się.
— Do widzenia, Maksym.
Grigorij Siergiejewicz uchylił drzwi. Wera ruszyła na pas startowy. Wiatr był ostry, chłodny, gryzący w twarz. Przed nią stał biały samolot, niewielki, z niebieską linią na burcie.
Nie obejrzała się. Wspięła po trapie, weszła do środka. Kabina była jasna i cicha. Stewardesa skinęła głową i wskazała miejsce przy oknie.
Wera usiadła. Ręce drżały, zaciskała je w pięści, rozluźniała, wzięła głęboki oddech.
Dwa lata temu stała w pustym laboratorium na skraju miasta i zastanawiała się, czy przetrwa. Czy ma to sens. Czy poradzi sobie sama.
Poradziła sobie.
Samolot ruszył. Powoli, płynnie. Wera spojrzała przez okno. Terminal zniknął za horyzontem. Gdzieś tam Maksym stał z telefonem w ręku, zdając sobie sprawę, że wszystko skończone.
A ona leciała dalej. Prosto ku własnemu życiu. Tym, które budowała sama. Bez czyjejkolwiek zgody. Bez podpisu na papierach. Samolot wzbił się w powietrze. Wera zamknęła oczy. W środku było cicho. Po raz pierwszy od dawna — po prostu cicho.
Mogła się wtedy poddać, dwa lata temu. Mogła uwierzyć, że bez niego nic nie znaczy. Mogła pozwolić, by rozpacz wzięła górę. Ale nie poddała się. I to było ważniejsze niż jakikolwiek kontrakt.
Ważniejsze niż jakiekolwiek pieniądze. Otworzyła oczy. Chmury przesuwały się leniwie pod skrzydłem. W końcu poczuła smak wolności. Smak własnej siły. I pierwszy raz od dawna — prawdziwy spokój.
