— Ty, Lena, jesteś prawdziwą pijawką! — wrzasnął Oleg i z taką siłą cisnął łyżką do zlewu, że barszcz rozprysnął się po świeżo umytej podłodze.
— Ja haruję jak wół, a ty siedzisz w domu z trójką dzieci i marniejesz. Pasożytka!
Lena znieruchomiała. W jednej ręce trzymała mokrą szmatę, w drugiej półroczną Maszeńkę. Dwójka starszych dzieci, urodzonych jedno po drugim, ucichła w pokoju dziecięcym, przestraszona krzykiem ojca.
— Pasożytka? — zapytała cicho Lena, czując, jak w środku zaczyna w niej wrzeć lodowata furia. — Ja? Z trójką małych dzieci, bez żadnej pomocy, bez niani, bez babci?
— A kto inny? — Oleg coraz bardziej się rozkręcał, zakładając ręce na biodra. — Mieszkanie jest twoje, dzięki twojemu zmarłemu ojcu, ale to ja was utrzymuję! Mam dość, Lena. Potrzebuję przestrzeni, a nie tego ciągłego przedszkola!
Spodziewał się łez. Myślał, że niewyspana żona zacznie się tłumaczyć, krzątać, parzyć herbatę. Ale Lena bez słowa odłożyła szmatę. Jej spojrzenie stało się ciężkie jak żeliwna patelnia.
— Przestrzeni? — zapytała i otworzyła szeroko drzwi wejściowe. — To idź. Natychmiast. Twoje rzeczy wyrzucę później przez okno.
Oleg szyderczo się uśmiechnął. Nie uwierzył. A powinien. Godzinę później stał już na klatce schodowej z walizką i słuchał, jak zamki z trzaskiem się zamykają. Na zawsze.
Minęły trzy lata. Lena rozkwitła. Dzieci podrosły, poszły do przedszkola i szkoły, ona wróciła do pracy i zrobiła karierę w logistyce. Wtedy w jej życiu pojawił się Witia.
Witia był trenerem kettlebell. Szerokie ramiona, hollywoodzki uśmiech, rozmowy o zdrowym odżywianiu i „energii chi”.
Pięknie się starał, dosłownie nosił dzieci na rękach, naprawiał krany. Wszystko zapowiadało szczęście.
Przez rok żyli w harmonii. Aż pewnego razu, przy kolacji, dłubiąc widelcem w duszonych pulpetach, Witia rzucił mimochodem:
— Lenusiu, słuchaj, do pracy muszę podnieść kategorię, złożyć papiery… Może byś mnie zameldowała u siebie? Tylko tymczasowo. Jestem ze wsi, dojazdy to udręka.
Lena odłożyła nóż. Coś przeskoczyło w jej głowie. Wiedziała, że Witia ma własne dwupokojowe mieszkanie — po prostu je wynajmował, żeby spłacać kredyt na drogi samochód.
— Witia — zaczęła łagodnie — dlaczego miałbyś się meldować u mnie, skoro masz własne mieszkanie czterdzieści minut stąd?
— Czemu się czepiasz? — obraził się rosły mężczyzna. — Żałujesz mi? Prawie jesteśmy rodziną. Pieczątka w dowodzie to zaufanie. Albo mi nie ufasz?
Lena przypomniała sobie Olega. Jak trudno jest pozbyć się „byłego członka rodziny”, jeśli znajdzie prawną furtkę.
— Ufam ci, Witia. Ale w moim mieszkaniu melduję tylko dzieci. To zasada.
Witia obraził się, przez tydzień chodził jak czarna chmura, a potem urządził awanturę, tłukąc talerze i krzycząc o „materialistycznych kobietach”. Lena spokojnie wskazała drzwi. Już nie bolało. Doświadczenie to surowy nauczyciel.
Minęło pięć lat. Lena skończyła czterdzieści lat. Nie szukała już miłości — miłość sama ją znalazła. Andrzej.
Wykształcony, cichy mężczyzna, kierownik działu w banku. Nie żądał, nie krzyczał — po prostu był. Dzieci obsypywał prezentami, Lenę zabierał na weekendy do wiejskich hoteli. Wydawało się, że to dojrzałe, prawdziwe szczęście.
— Pobraliśmy się — powiedział po pół roku. — I poznaj moich rodziców. Staromodnych, prostych, ale dobrych ludzi.
Kolację zapoznawczą urządzili u Leny. Upiekła kaczkę, przygotowała sałatki, wyjęła świąteczną zastawę. Mieszkanie było czyste i przytulne.
Rodzice Andrzeja, Galina Pietrowna i Nikołaj Iwanowicz, przybyli z rezerwą. Matka w błyszczącej sukience, z tapirowanymi włosami; ojciec cichy, pantoflarz. Uważnie lustrowali mieszkanie.
Galina Pietrowna przeciągnęła nawet palcem po parapecie — kurzu nie znalazła, więc rozczarowana zacisnęła usta.
Wieczór zaczął się dobrze. Andrzej nalał wino, dzieci grzecznie się przywitały i zniknęły w swoim pokoju. Toasty były słodkie: „Za młodą parę”, „Za ciepły dom”.
A potem, gdy do tortu podano herbatę, Galina Pietrowna odstawiła filiżankę, otarła usta i wbijając wzrok w nasadę nosa Leny, odezwała się:
— Masz ładne mieszkanie, Leneczko. Przestronne. Cztery pokoje, centrum. Sprytna jesteś. Z ojcem porozmawialiśmy i zdecydowaliśmy… Skoro bierzecie ślub z Andrzejem, jest jedna sprawa do załatwienia.
Lena zesztywniała. Andrzej nagle z ogromnym zainteresowaniem zaczął studiować obrus.
— Jaka sprawa? — zapytała uprzejmie Lena.
— Mamy wujka, mojego kuzyna w trzecim stopniu, wujka Kolę — zaczęła okrężnie Galina Pietrowna. — Teraz mieszka na wsi, a tam z opieką medyczną… wiesz.
Dobrze byłoby załatwić mu miejską emeryturę, dobrą przychodnię. Chcielibyśmy, żebyś go u siebie zameldowała.
W pokoju zapadła cisza. Słychać było tykanie zegara w przedpokoju.
— Słucham? — Lena myślała, że się przesłyszała. — Mam zameldować wujka? Obcego człowieka?
— Dlaczego obcego? — zdziwiła się Galina Pietrowna, jakby prosiła o sól. — Przecież będziecie rodziną. Wujek Kola też będzie krewnym. Mieszkać tu nie będzie, tylko meldunek.
— Andrzej ma własne mieszkanie? — zapytała Lena, patrząc na narzeczonego.
— Ma, kawalerkę — szybko wtrąciła matka. — Ale po co tam? Mała. Może ją sprzedamy, żeby dokończyć domek letniskowy. Ty masz miejsce.
I poza tym — głos Galiny Pietrownej stwardniał — do rodziny trzeba wchodzić z otwartym sercem. Za dobrze żyjesz. Żeby życie nie wyglądało jak bajka, trzeba pomagać innym.
Lena spojrzała na Andrzeja.
— Ty też tak uważasz?
Andrzej podniósł wzrok, w jego oczach była udręka i posłuszeństwo wobec matki.
— Lena, to tylko formalność… Mama prosi.
W tej chwili Lena poczuła nie ból, lecz ogromną ulgę. Jakby wreszcie pękł długo dojrzewający ropień.
— Formalność? — wstała. — Żeby to nie była bajka?
Podeszła do witryny, wyjęła teczkę z dokumentami, obróciła ją w rękach i odłożyła z powrotem.
— Wie pani, Galino Pietrowno, mam świetny pomysł dla wujka Koli. Niech się zamelduje na wsi — tam powietrze jest świeże. A państwo…
— Lena spojrzała na nich z uśmiechem, od którego Andrzej zesztywniał w środku — …wynocha.
— Co?! — Galina Pietrowna aż straciła oddech. — Przyszliśmy z czystym sercem!
— Wynocha — powtórzyła Lena cicho, ale tak, że zadrżały szyby. — Zabierzcie wujka i swojego bezkręgosłupowego syna. To nie urząd meldunkowy ani noclegownia. To mój dom. Mój i moich dzieci.
Andrzej jeszcze coś mamrotał o kompromisie, ale Lena już otwierała drzwi.
Dwa lata później Lena siedziała w kawiarni ze starą przyjaciółką, Tamarą, notariuszką.
— Słyszałaś o swoim „prawie narzeczonym”? — uśmiechnęła się Tamara, mieszając latte.
— O Andrzeju? Nie. Odkąd go wyrzuciłam, nic.
— Oj, tam jest prawdziwa telenowela! — oczy Tamary zabłysły. — Matka znalazła mu kobietę, zakochała go i namówiła, żeby zameldował wujka Kolę.
— I?
— Wujek Kola okazał się nie barankiem, tylko byłym kryminalistą, z ciężkim charakterem. Jak tylko dostał meldunek, wprowadził się. Powiedział: mam prawo.
Teraz mają piekło: pali „Primę” w kuchni, sprowadza kolegów, do rana dudni chanson. Nie mogą go wyrzucić — załatwił niepełnosprawność, sąd go chroni.
Kobieta wyrzuciła Andrzeja, mieszkanie sprzedają za bezcen razem z „wujkiem”, a Galina Pietrowna biega po szpitalach z ciśnieniem, bo syn wprowadził się do niej do dwupokojowego mieszkania i wyje z nudów.
Lena spojrzała przez okno. Świeciło słońce, jej dzieci — już prawie dorosłe — wracały ze szkoły, śmiejąc się.
— Wiesz, Tami — uśmiechnęła się — przyszła teściowa miała rację.
— W czym?
— Że żeby życie nie wyglądało jak bajka, czasem wystarczy w porę zamknąć drzwi przed obcymi.
Lena wypiła kawę. Była słodka, dobra. I jej życie też takie się stało — spokojne, bajkowe, bez obcych wujków. Sprawiedliwość to nie wtedy, gdy ty karzesz.
To wtedy, gdy nie przeszkadzasz ludziom samym zniszczyć sobie życia.
