— Galina Pietrowna, o czym pani mówi? Jest pani nowoczesną kobietą, a rozmawia, jakbyśmy żyli w czasach pańszczyzny — powiedział Wadim, poprawiając okulary przeciwsłoneczne i nie zamierzając wstać z leżaka.
Duży kciuk leniwie przesuwał po ekranie smartfona: w górę, w dół, lajki, scrollowanie.
— Wadim, trzeba tylko przekopać trzy metry. Po wczorajszych przetworach plecy mnie bolą, a czosnek trzeba posadzić, dopóki księżyc jest w odpowiedniej fazie — odpowiedziała Galina, przyciskając do czoła chustkę, już wyblakłą od licznych prań, ozdobioną słonecznikami.
— Faza księżyca — zaśmiał się zięć, wciąż zapatrzony w telefon. — Policzmy to matematycznie. Godzina mojej pracy, nawet w weekend, kosztuje pięć tysięcy rubli.
Jeżeli teraz wstanę, przebiorę się, wezmę łopatę… to minimum godzina. Te trzy kilogramy czosnku kosztowałyby pani pięć tysięcy. Nieopłacalne. Lepiej wynająć lokalnego wujka Witię za butelkę. To się nazywa delegowanie obowiązków.
Galina Pietrowna milcząco otrzepała ręce o fartuch. Słoneczniki już wyblakły od ciągłego prania, ale wzory wciąż przypominały minione lata: ciężką pracę w kuchni i ogrodzie.
— Wujek Witia jest pijany już trzeci dzień — wyszeptała. — A bólu w plecach wciąż nie umiem delegować.
Odwróciła się i poszła do stodoły. Łopata była ciężka, z przyklejoną gliną. W wieku sześćdziesięciu dwóch lat, była kiedyś starszą pielęgniarką na oddziale chirurgicznym i znała ludzką anatomię na wylot.
Teraz jej własne ciało krzyczało, że trzeci kręg lędźwiowy trzyma się jedynie na honorze i maści przeciwbólowej.
To był ich trzeci taki sezon. Kiedyś Galina myślała, że „daczowanie dla wnuków” to radość, teraz rozumiała, że to służba wojskowa: przygotowania, zakupy, gotowanie, sprzątanie, i tak w kółko każdego dnia.
Przygotowania do przyjazdu „drogich gości” zaczynały się tydzień wcześniej.
Emerytura Galiny Pietrowny, dwadzieścia jeden tysięcy czterysta rubli, w czerwcu stawała się strategicznym, choć skromnym zasobem. Aby wyżywić córkę, zięcia i dwoje siedmioletnich bliźniaków, potrzebna była prawdziwa akrobatyka finansowa.
We wtorek wcześniej wypłaciła piętnaście tysięcy z konta oszczędnościowego. „Na pożegnanie”, jak żartowała sąsiadka. „Fundusz rezerwowy”, poprawiała się Galina.
Lista zakupów wyglądała jak budżet małej restauracji:
— Jogurty dla chłopców (tylko bez cukru, mają skłonności do alergii);
— Steki dla Wadima („Galina Pietrowna, nie wieprzowiny, cholesterol!”);
— Butelka czerwonego wina dla Leny (minimum tysiąc rubli, inaczej głowa boli);
— Twaróg, śmietana, mleko — tylko z targu, sklepowego nie zjedzą.
„Jedziemy po witaminy do mamy!” — wołała Lena przez telefon tydzień temu. — „Chłopcom potrzebne powietrze, a Wadimowi reset. W pracy się wypalił”.
Galina westchnęła, wbijając łopatę w suchą ziemię. „Wypalił się.” Piękne słowo. Na jej oddziale chirurdzy stali przy stole operacyjnym po dwanaście godzin, kiedy przywożono ciężko poszkodowanych.
Nie wypalali się. Po prostu siwieli przed czterdziestką i cicho palili na strażackich schodach. Wadim wypalał się od klimatyzatora i zoomowych narad.
— Babciu! — przeszywający krzyk Artema przerwał ciszę. — Jemy! Gdzie naleśniki? Mama mówiła, że zrobisz!
Galina Pietrowna wbiła łopatę, wyprostowała się, jak zwykle kładąc dłoń na plecach, i spojrzała na zegar. Jedenasta. „Miejscowi” wstali.
W kuchni panował chaos, jak po inwazji Mamaja albo ukochanych krewnych. Na stole kałuże kawy, okruchy ciastek, otwarty i zaschnięty kawałek masła. Lena siedziała w jedwabnej piżamie, mieszając łyżeczką ostygłą herbatę.
— Mamo, po co rano się tak kopiesz? — ziewnęła córka, nie zasłaniając ust. — Wstaliśmy, a na stole pusto. Wiesz, Wadik lubi omlet z pomidorami prosto z patelni.
— Dzień dobry, kochanie. Ja wstałam o szóstej. Podlałam pomidory, zebrałam ogórki, otworzyłam tunel foliowy.
— O, zaczynasz swoją bohaterkę odkrywcę — skrzywiła się Lena. — Prosiłyśmy: nie przemęczaj się. Odpoczywaj. My przyszliśmy rozmawiać, a ty zawsze… plecami w ogródku.
Galina podeszła do kuchenki. Zwykłym ruchem rozbiła cztery jajka.
— Lena, żeby na stole były „pomidory prosto z ogródka”, trzeba stać nad tym ogródkiem. Same nie rosną.
— No to nie sadź! — wkurzyła się Lena, odstawiając filiżankę. — Mamo, XXI wiek. Wszystko można kupić. Nawet VkusVill tu dowozi.
— Dowozi — spokojnie odparła Galina, krojąc jędrne, pachnące słońcem pomidory. — Ale tam po 400 rubli za kilo. Ja mam trzy wiadra tygodniowo. I trzy razy smaczniejsze. Licz różnicę.
Lena przewróciła oczami — gest z nastoletnich lat, kiedy oznaczał: „starsi to głupcy”, teraz: „starość nie radość”.
— Ciągle wszystko sprowadzasz do pieniędzy. My za mało pomagamy? Wadim przecież opłacił ci internet na rok.
— Opłacił — kiwnęła Galina. — Żeby mógł pracować w altanie.
W kuchnię wszedł Wadim. W szortach, boso, ręcznik na szyi. Wyglądał, trzeba przyznać, całkiem nieźle — siłownia trzy razy w tygodniu przynosiła efekty.
— O, śniadanie! — pocierał ręce. — Galina Pietrowna, jest kawa? Tylko nie rozpuszczalna, proszę. W tygielku, z kardamonem, jak lubię.
Galina cicho wyjęła turecką kawę. Nie była służącą. Była gospodynią przyjmującą gości. Ale granica ta z każdym dniem dwóch tygodni wakacji się zacierała.
Dni stapiały się w jedną, nieskończoną taśmę.
Poranek: śniadanie dla pięciu (kasza dla chłopców, omlet dla zięcia, tosty dla córki). Naczynia.
Dzień: zupa, drugie danie, sałatka, kompot. Trzy litry znikały w godzinę. Naczynia.
Wieczór: grill. Tu oczywiście panował Wadim.
— Kobiety, odejdźcie od ognia! — rozkazywał, polewając brykiet. — Mięso nie cierpi kobiecych rąk.
To była jego chwila chwały. Stał z szaszłykami niczym dyrygent. A Galina w tym czasie w kuchni:
— myła warzywa;
— kroiła zioła;
— gotowała młode ziemniaki;
— przygotowywała sosy;
— nakrywała do stołu w altanie;
— wycierała wylaną sokiem bliźniaków.
Kiedy wszyscy siadają do kolacji, Wadim ceremonialnie układał mięso na talerzu:
— No, próbujcie! Marynata — mój autorski wynalazek.
— Bosko, kochanie! — zachwycała się Lena. — Mamo, powiedz, że Wadim ma talent?
— Talent — zgadzała się Galina, niepostrzeżenie masując kolano pod stołem. — Bardzo smaczne.
Po kolacji wszyscy luźno odchylali się na krzesłach. Słowiki śpiewały, komary bzyczały.
— Jak dobrze na wsi — westchnął Wadim, czyszcząc zęby wykałaczką. — To rozumiem życie. Cisza, powietrze. Nie to co w mieście. Galina Pietrowna, jesteś szczęśliwa. Żyjesz tutaj jak w objęciach Boga. Ani korków, ani deadlinów.
— Tak — szeptała Galina, patrząc na stos brudnych naczyń na krańcu stołu. — Prawdziwe kurort.
