— Twoja matka dzwoniła — wyszeptała Lena, a jej głos niemal ginął w ciszy pokoju. — Życzyła nam miłej podróży i mówiła, że cieszy się z naszej decyzji. I… i że Svetka, Igor i dzieci też przyjadą do naszego domku. Jutro wieczorem.
Anton zamarł. Torba wypadła mu z rąk, z hukiem uderzając o podłogę.
— Lena, ja…
— Naprawdę to mówisz? — głos jej drżał, ale w jednej chwili odzyskała panowanie nad sobą. — Anton, ustaliliśmy! Obiecałeś, że nikomu nie powiesz!
— Nikomu nie mówiłem! — uniósł ręce w geście obronnym. — Lena, przysięgam, powiedziałem tylko mamie, że nie będziemy w mieście na święta…
— Oczywiście, i od razu wszystko wyciągnęła — gorzko się uśmiechnęła Lena. — A potem natychmiast zadzwoniła do twojej drogiej siostrzyczki. Widzę to przed oczami: „Wyobraźcie sobie, Lenka i Anton mają jakiś domek, i tam spędzą Nowy Rok. Sami! Jakie to egoistyczne, prawda?”
— Lena, mama tego tak nie powiedziała…
— Nie powiedziała? — odwróciła się do niego, a w oczach pojawiły się łzy. — To dlaczego twoja siostra już spakowała walizki i przyjeżdża z całą rodziną? Zabiera nawet dzieci!
Anton usiadł na brzegu łóżka, czując, jak wszystko, nad czym pracowali ostatnie miesiące, rozpada się w jednej chwili. Sześć miesięcy. Sześć miesięcy, odkąd pracowali nad tym domkiem jak opętani.
Kiedy wiosną zmarła ciocia Nina, mama Leny zadzwoniła późnym wieczorem i przekazała wiadomość: Nina zostawiła córce domek pod Moskwą. Małą działkę, stary dom, saunę, szklarnię. Lena słuchała płacząc — kochała Ninę, choć rzadko się widywały.
— Może… — zaczęła wówczas, ocierając łzy. — Może warto spróbować? Naprawić wszystko? Nigdy nie mieliśmy prawdziwego miejsca dla siebie, gdzie można by się schować od świata…
Anton od razu się zgodził. Mieszkanie w mieście, ciągły hałas, sąsiedzi remontujący od trzech lat nad nimi — oboje byli wyczerpani. A teraz mieli własny dom, ciszę, las, świeże powietrze.
— Tylko nikomu nie mówmy — poprosiła Lena. — Jeszcze nie. Dopóki nie doprowadzimy wszystkiego do porządku. Bo wiesz, jak to jest: każdy od razu doradza, każdy wie, co jest najlepsze. A twoja rodzina…
Nie dokończyła, ale Anton zrozumiał. Rodzina. Mama, która czuła obowiązek kontrolowania każdego ich kroku. Svetka, siostra, która potrafiła wszystko obrócić na swoją korzyść. Igor, jej mąż, zawsze beztroski błazen, przekonany, że świat jest mu coś winien, tylko dlatego że istnieje.
— Dobrze — powiedział Anton. — Nikomu nie powiemy.
I naprawdę milczeli. Każdy weekend od maja spędzali w domku, pracując. Najpierw porządkowali ogród, który w ostatnich latach Niny był zaniedbany, dziczał i zarastał. Potem remont domu.
Anton malował ściany, kładł nowe instalacje, naprawiał dach. Lena szorowała podłogi, tapetowała, dobierała meble na pchlich targach i w internecie. Każdą wolną złotówkę i minutę wkładali w pracę. Latem przyjeżdżali w każdy weekend, nie jeździli nad morze jak znajomi. Tylko pracowali.
— Spójrz, jak pięknie to wygląda! — promieniała Lena w sierpniu, gdy skończyli werandę. — Anton, wyobraź sobie, że tutaj spędzimy Nowy Rok! Choinkę postawimy, ogień w kominku…
— Przecież nie mamy kominka — uśmiechnął się Anton.
— To zrobimy! — roześmiała się, przytulając go. — Wszystko się uda!
Zbudowali kominek. Anton znalazł fachowca, który zamontował prawdziwy piec na drewno w salonie. Drogo, ale gdy po raz pierwszy w październiku płomień zatańczył w kominku, Lena siedziała na podłodze przed ogniem i płakała ze szczęścia.
— To nasze miejsce — wyszeptała. — Nasze. Rozumiesz? Pierwsze, co naprawdę należy do nas.
W grudniu dom był gotowy. Ciepły, przytulny, z nowymi oknami, odnowioną sauną i pełnym składem drewna. Lena kupiła piękne lniane zasłony, miękkie koce, wszędzie świece w eleganckich świecznikach. Do kuchni przynieśli ogromny stary stół, znaleziony na targu i razem odrestaurowany.
— Ani chwili nie odpoczęliśmy tutaj — zauważył Anton podczas jednej z wizyt. — Tylko praca.
— Ale w Nowy Rok — wtuliła się w niego Lena. — Wtedy będziemy sami. Ty i ja. Śnieg, cisza, kominek. O północy szampan na werandzie. Jak w filmie.
Tak często o tym głośno marzyła, że Anton znał jej słowa na pamięć. Jak będą witać pierwsze promienie nowego roku, owinięci kocami. Jak będą przygotowywać śniadanie w nowej kuchni. Jak będą spacerować po lesie po kolana w śniegu. Jak będą leżeć przed kominkiem z książkami i winem.
— Naprawdę tego potrzebujemy — powiedziała. — Przez cały rok harowaliśmy. Ty w dwóch pracach, ja przy tych projektach. Kiedy ostatnio byliśmy sami? Naprawdę, bez pośpiechu między jednym a drugim zadaniem?
A teraz, zaledwie dwa dni przed wyjazdem.
— Nie dzwoniłam do nich i nie chcę ich widzieć! — krzyknęła Lena, głos jej zadrżał. — Jeśli przyjadą, będziesz witał Nowy Rok beze mnie!
— Lena, nie… nie tak…
— Nie tak? — przetarła dłońmi łzy, a w jej oczach tlił się gniew i ból. — Anton, pół roku o tym marzyłam! Pracowaliśmy jak w więzieniu, żeby wszystko było gotowe na święta. Chciałam spędzić te dni z tobą. Z tobą! Nie z twoją rodziną, która wpadnie, wszystko zje, pobrudzi, a po sobie zostawi sprzątanie!
— Svetka nie jest taka… — próbował się bronić Anton.
— Jest! — uderzyła dłonią w stół Lena. — Zapomniałeś, jak w zeszłym roku „na parę dni” została u nas na dwa tygodnie? Jak Igor pił whisky i mówił, że za dużo pracujesz i całkowicie zapominasz o rodzinie?
Jak dzieci stłukły twój kubek, który dostałeś na rocznicę, a Svetka nawet nie przeprosiła, tylko powiedziała: „dzieci są takie”.
Anton milczał, bo wszystko było prawdą. Svetka była od niego starsza o dwa lata i przez całe życie zachowywała się tak, jakby wszystko jej się należało. Jako dziecko zabierała mu najlepsze zabawki, przyciągała więcej uwagi rodziców.
Jako dorosła nie zmieniła się — korzystała z Antona jako darmowego pomocnika, źródła pieniędzy i wygodnego miejsca do odpoczynku, kiedy jej pasowało.
— To moja siostra — powiedział cicho, niepewnie.
— I co z tego? — spojrzała na niego Lena z bólem, który ściskał wątrobę. — Anton, nie proszę o niemożliwe. Chcę tylko spędzić z tobą trzy dni. Trzy dni sami w naszym domu, który razem zbudowaliśmy. To za dużo?
— Nie, oczywiście, że nie…
— To zadzwoń teraz. Teraz! Powiedz jej, że nie jest zaproszona.
— Lena, rozumiesz, jaki byłby skandal… — próbował Anton.
— Niech będzie! — skrzyżowała ramiona na piersi. — Wiesz co, Anton? Jestem zmęczona. Zmęczona byciem ostatnią w twojej liście priorytetów. Najpierw praca, potem mama, potem Svetka i jej problemy, a jeśli mamy szczęście, na końcu ja. Twoja żona.
— Nieprawda! — sprzeciwił się Anton.
— Ale tak! — poszła do okna, patrząc na zimowy ogród pokryty śniegiem. — Pamiętasz, gdy się pobraliśmy, obiecałeś, że będę pierwsza? Że staniemy razem przeciw wszystkim problemom?
A jaka jest rzeczywistość? W rzeczywistości mama zawsze „pilnie potrzebuje”, Svetka ma ciągłe kryzysy, a ty biegniesz do nich, zostawiając wszystko. A ja czekam. Zawsze czekam.
Anton podszedł, chciał ją objąć, ale Lena odsunęła się.
— Nie — wyszeptała. — Odpowiedz szczerze: jak chcesz spędzić Nowy Rok? Ze mną, czy z nimi?
Stał w milczeniu, wiedząc, że nie może zdecydować. Przed oczami przewijały się obrazy: mama, która dzwoni codziennie i obraża się, jeśli nie pójdzie do niej; Svetka, która robi histerię, gdy odmówi; Igor z sarkastycznymi uwagami o „biednym podporządkowanym”.
Potem inne obrazy: Lena malująca ściany, Lena uśmiechająca się przy kominku, Lena marząca o magicznym Nowym Roku, na który zasłużyli.
— Z tobą — w końcu odetchnął Anton. — Oczywiście, z tobą.
— To udowodnij — obróciła się do niego Lena, w jej oczach błyszczała nadzieja i strach, a Anton zaczerpnął powietrza. — Zadzwoń do Svetki. Teraz. Powiedz jej, że nie może przyjechać.
— Lena…
— To ultimatum, Anton — stanęła prosto Lena, a mężczyzna znów zobaczył w niej tę siłę, za którą kiedyś się w niej zakochał. — Albo ją zadzwoń i powiesz prawdę, albo zostanę w mieście, a ty będziesz obchodził Nowy Rok sam. Albo z nimi, jak chcesz. Ale beze mnie nie.
— Nie możesz tego zrobić… — próbował protestować Anton.
— Mogę — powiedziała Lena, chwytając torbę i kierując się ku drzwiom. — Wiesz, chyba powinnam to zrobić wcześniej. Dam ci pięć minut na przemyślenie. Jeśli podejmiesz właściwą decyzję, zostanę. Jeśli nie… pojadę do przyjaciółki. A potem zobaczymy.
Drzwi zatrzasnęły się, a Anton został sam w sypialni, z telefonem i walizkami w ręku.
Pięć minut. Tylko pięć minut miał.
Chodził po mieszkaniu jak zwierzę w klatce. Wyobrażał sobie, że dzwoni do Svetki. Jak będzie krzyczeć, że jest egoistą, że zapomniał o rodzinie, że mama będzie zawiedziona.
Wyobrażał sobie, jak mama będzie płakać przez telefon, jak mówi, że wychowała niewdzięcznego syna. Potem obrazy zepsutych świąt Nowego Roku ciągnących się miesiącami w kłótniach.
A potem pojawił się inny obraz: Nowy Rok w domku ze Svetką, Igorem i dziećmi. Krzyczący telewizor, pijane toasty, dzieci biegające po domu. Svetka wszystko krytykuje: „Tapeta jest krzywo przyklejona, widzisz?” Igor wyleguje się w fotelu przy kominku z piwem. A Lena… Lena nie ma tu. Lena, która od pół roku o tym marzyła.
Anton podniósł telefon. Ręce mu drżały, gdy wybierał numer.
— Toska! — zabrzmiał radosny głos Svetki. — Już prawie wyruszamy! Mashka nie może znaleźć nart, ale to nie problem, kupimy je po drodze…
— Svetka, poczekaj! — zamknął oczy Anton. — Musimy porozmawiać.
— O czym? O jedzeniu? Nie martw się, my wszystko weźmiemy, tylko…
— Nie możecie przyjechać.
Cisza. Długa, ciężka.
— Co? — spytała w końcu Svetka, w jej głosie pojawił się metaliczny ton.
— Svetka, przepraszam, ale nie zaprosiliśmy was. Lena chciała, żebyśmy spędzili Nowy Rok sami. Cały rok byliśmy zmęczeni, potrzebujemy…
— Żartujesz? — przerwała mu kobieta, a w telefonie wyraźnie słychać było jej gniew. — Naprawdę mówisz mi to na dzień przed wyjazdem?
— Nie wiedziałem, co mama ci powiedziała…
— Nie wiedziałeś! — wybuchła śmiechem, ale był gorzki. — Oczywiście, że nie! Nigdy nic nie wiesz, gdy jest niewygodnie! Wiesz co, Anton? Mam w dupie twój domek! Ale ty… ty jesteś skończonym egoistą!
— Svetka…
— Milcz! — krzyczała już na całe gardło. — Myślisz, że nie rozumiem? To wszystko twój ukochany Lenka wymyśliła, prawda? Od zawsze nas mniej lubiła! Zawsze patrzyła na nas jak na wyrzutków! A ty, gnido, wszystko robisz, co mówi!
— Nie odważaj się tak mówić o mojej żonie!
— Będę mówić, co chcę! — krzyczała Svetka. — Jesteśmy rodziną, rozumiesz? Rodziną! A ona obca! I jeśli ją wybierzesz, wiedz: mama się dowie. I będzie bardzo zawiedziona. Bardzo.
— Niech się dowie — poczuł Anton, jak coś w jego piersi się rozluźnia, uwalnia. — Jestem mężem Leny. Ona jest moją rodziną. A wy…
— My…?
— Moglibyście czasem zrozumieć, że świat nie kręci się tylko wokół was. I że ja też mam prawo do prywatności. Do własnego domu. Do własnych granic.
— Granice! — prychnęła Svetka. — To ona cię tego nauczyła? Jej psychologiczne bzdury? Granice, prywatna przestrzeń… A rodzinne wartości? Więzy krwi?
— Rodzinne wartości to nie znaczy, że jeden zawsze daje, a inni tylko biorą — odpowiedział Anton, zaskoczony własną stanowczością. — Svetka, kocham cię. Jesteś moją siostrą. Ale z Leną spędzimy Nowy Rok sami. Przepraszam.
Kobieta dyszała do słuchawki, ciężko, przerywanym oddechem.
— Wiesz co, Antosza? — w końcu wykrztusiła. — Wynoście się z tym waszym domkiem. My też mamy gdzie jechać bez was. I nie licz, że potem wszystko będzie jak dawniej. Przekroczyłeś granicę.
— Jeśli granicą jest to, że nie mogę mieć prywatnego życia, to cieszę się, że ją przekroczyłem — odpowiedział i odłożył telefon.
Urządzenie wypadło mu z rąk. Anton usiadł na kanapie, czując w ciele dziwne połączenie strachu i ulgi. Zrobił to. Po raz pierwszy w życiu powiedział siostrze „nie”. Po raz pierwszy postawił Lenę na pierwszym miejscu, ignorując opinie matki i siostry.
Pięć minut później przyszła wiadomość od matki: „Svetka wszystko opowiedziała. Jestem bardzo rozczarowana. Nie spodziewałam się takiego bezdusznego zachowania od mojego syna.”
Nie odpowiedział. Odłożył telefon i podszedł do okna. Na zew
nątrz padał śnieg, duże płatki wolno opadały na ciche miasto. Gdzieś, czterdzieści kilometrów stąd, stał ich domek. Ciepły, przytulny, czekał na nich.
Drzwi się otworzyły. Anton odwrócił się i zobaczył Lenę. Z czerwonymi oczami, ugryzionymi wargi.
— Słyszałam — wyszeptała cicho. — Słyszałam, jak krzyczałeś.
— Zadzwoniłem — powiedział po prostu. — Powiedziałem, że nie możecie przyjechać.
Lena zrobiła kilka kroków, zatrzymała się, a potem nagle rzuciła się na niego i objęła, czując drżenie jego ciała.
— Przepraszam — wyszeptała przy jego piersi. — Przepraszam, że postawiłam cię przed takim wyborem. Wiem, jak trudno jest stawić czoła rodzinie…
— Ty jesteś moją rodziną — głaskał ją po włosach Anton. — Najważniejszą. I powinienem to udowodnić dużo wcześniej.
Stali tak, przytuleni, podczas gdy na telefonie pojawiały się nowe wiadomości — pewnie Svetka coś pisała wściekłego, mama długie, pełne wyrzutów wiadomości. Ale Anton nawet nie spojrzał.
— Naprawdę spędzimy Nowy Rok sami? — zapytała Lena, unosząc do niego mokrą od łez twarz.
— Tak — pocałował ją w czoło Anton. — Ty, ja, kominek i śnieg. Tak, jak marzyłaś.
— To przez lata będzie skandal, wiesz?
— Niech będzie — uśmiechnął się Anton. — Ale wreszcie, po pół roku, po raz pierwszy odpoczniemy. Sami. W naszym domu.
Lena uśmiechnęła się przez łzy i mocniej go przytuliła.
Dwa dni później stali na werandzie domku, owinięci kocami, patrząc na gwiaździste niebo. Pięć minut do północy. Kominek trzaskał wesoło, na stole kieliszki szampana, w piekarniku aromatyczny kurczak. Zapach świeżej choinki mieszał się z mandarynką i ciepłem świec.
— Jesteś szczęśliwy? — zapytał Anton, przytulając żonę.
— Nie da się tego opisać słowami — wtuliła się w niego Lena. — Wiesz, gdybyś nie zadzwonił do Svetki, gdyby przyjechali…
— Nie przyjechali. I nie przyjadą. To nasze miejsce. Nasze.
Daleko, nad miastem, rozległy się dzwony północne. Lena spojrzała na niego, a w świetle wpadającym przez okna Anton zobaczył jej szczęście.
— Szczęśliwego Nowego Roku, kochanie.
— Szczęśliwego Nowego Roku, moje słońce.
Klapnęli kieliszki, pijąc szampana na zimnym, gwiaździstym powietrzu, potem weszli do ciepłego, przytulnego domu, gdzie trzask kominka zastąpił wszystko inne. Tylko oni.
I to był ich najpiękniejszy Nowy Rok w życiu.
