— Halo… no proszę, spróbuj zrozumieć. Kaśce naprawdę było to potrzebne. Jest ten jej projekt… odda z procentem! Tydzień, tak mówiła, i będziemy pływać w pieniądzach!
Alla stała w kuchni w milczeniu. W dłoni gniotła mały, czerwony skrawek papieru — zapisano na nim kwotę, którą Paweł wyjął z szuflady. Patrzyła też na jego palce: drżały, były wilgotne od potu, jakby sam nie wierzył już w to, co mówił.
— Oddałeś pieniądze Kaśce? — zapytała w końcu powoli, cicho, takim tonem, od którego powietrze zdawało się gęstnieć. — Swojej siostrze, która ani jednego dnia w życiu nie pracowała? Na jaki projekt, Paweł? Piramidę z gnoju?
— Nie krzycz! — zapiszczał Paweł, machając rękami, jakby gestami chciał odgonić jej słowa. — To… to inwestycja! Ona się na tym zna! Powiedziała, że to pewniak. Wkładasz dwadzieścia, dostajesz sto!
Robiłem to dla rodziny! Chciałem ci kupić zimowe buty!
— Buty… — gorzki śmiech Alli zabrzmiał jak tłuczone szkło. — Nie kupiłeś mi butów, Paweł. Kupiłeś mi pętlę. Na szyję. Nie mamy co jeść! Widzisz te kurze grzbiety w garnku? To nasza kolacja na trzy dni.
Paweł skulił się, ramiona mu opadły, jak u przyłapanego nastolatka.
— Dlaczego zawsze tak zaczynasz… Mama dzwoniła, powiedziała, żebym pomógł Kaśce, teraz albo nigdy, to jej życiowa szansa. Jestem mężczyzną. Mam obowiązek pomagać.
— Ty nie jesteś mężczyzną, Paweł — ucięła Alla zmęczonym głosem. — Jesteś chodzącym portfelem dla swojej matki i siostry. Dla nas jesteś tylko ciężarem. Jedz. Mięso zostaw dla syna.
Wieczór przykrył mieszkanie gęstą, ciężką ciszą.
Misiek, ich siedmioletni syn, zjadł szybko, z opuszczoną głową, jakby bał się, że stuknie łyżką o talerz. Potem zniknął w swoim pokoju, odrabiać lekcje. Już dawno nauczył się, kiedy lepiej być niewidzialnym.
Alla zmywała naczynia w lodowatej wodzie. Ciepłą wodę „tymczasowo” odłączono tydzień wcześniej. Palce jej zdrętwiały, kości bolały, jakby pękały od środka. Zapach płynu do naczyń mieszał się z chłodem i wonią taniej kolacji.
Wytarła ręce w fartuch, wzięła telefon i wybrała numer Kaśki.
Długo dzwoniło. — Halo? — głos Kaśki był rozbawiony, w tle dudniła muzyka. — Kto dzwoni?
— Alla. Żona twojego brata.
— Och, Allusia! — zachichotała Kaśka. — Ty? Dzwonisz pogratulować? Z Pawłem uczciliśmy interes… a właściwie ja piłam za niego!
— Kaśka, oddaj pieniądze. Nie mamy z czego zapłacić raty. I nie mamy co jeść.
— Oj, przestań marudzić! — głos Kaśki stał się przeciągły, zniecierpliwiony. — U ciebie zawsze wszystko źle. Nie bądź zazdrosna. Pieniądze lubią lekkość, już je zainwestowałam. Poczekaj, wkrótce będziesz jeździć mercedesem!
— Jeśli jutro nie będzie pieniędzy, przyjadę do ciebie i wyrwę ci włosy — powiedziała Alla z takim spokojem, że sama się go przestraszyła.
— Fuj, jaka chamka! — prychnęła Kaśka. — Nie dzwoń więcej, jestem zajęta.
Połączenie się urwało. Alla rzuciła telefon na kanapę.
— Co powiedziała? — zapytał Paweł ostrożnie.
— Że pieniędzy nie ma. I że jesteś frajerem.
— Daj spokój… Kaśka jest uczciwa, tylko ma pecha.
— Pecha? Skądże. Ona ma szczęście, bo ma głupiego brata. My mamy jutro telefon z banku.
Rano nie obudził jej zapach kawy, tylko piknięcie SMS-a: „Szanowny Kliencie! Przypominamy o zbliżającym się terminie spłaty raty…”
Alla spojrzała na saldo. 350 złotych.
Wystarczyło na autobus i suchą bułkę.
Poszła do sąsiadki, pani Wali. Starsza kobieta trzymała na rękach grubego, rudego kota.
— Pani Walo, mogłaby mi pani pożyczyć pięć tysięcy do wypłaty?
Pani Wala westchnęła, spuściła wzrok.
— Kochana, skąd? Sama nic nie mam. Emerytura dopiero dziesiątego. Idź do lombardu, zastaw pierścionek.
Alla spojrzała na cienką, wytartą obrączkę na palcu. Nic by za nią nie dostała.
Dzień w magazynie ciągnął się bez końca. Przyklejała etykiety na pudełka: „Witaminy dla urody i młodości”. Cena: 2500 zł. Z goryczą myślała, że za tyle mogliby jeść cały tydzień.
Wieczorem klatka schodowa była ciemna. W mieszkaniu też nie paliło się światło.
Na skrzynce bezpieczników wisiała kartka: „Prąd odłączony. Zadłużenie: 4800 zł”.
Alla usiadła na brudnym dywaniku. Misiek wyszedł z pokoju.
— Mamo, jestem głodny.
W sypialni Paweł chrapał, obok leżała pusta butelka po wódce.
W środku Alli zrobiło się pusto.
Nad ranem wstała. Wzięła kluczyki do Łady Westy. Zadzwoniła do Aszota.
Po dwudziestu minutach laweta stała już na podwórku. Paweł zbiegł na dół z krzykiem.
— Sprzedałaś mój samochód?!
— Dla rodziny — odpowiedziała Alla spokojnie.
Gaz pieprzowy. Krótkie syczenie. Paweł klęczał w błocie. Pieniądze były brudne, pogniecione, ale oznaczały życie.
— Ubieraj się, Misiek — powiedziała w domu. — Zjemy kurczaka. I tort.
— Tort?!
— Tak. Świętujemy.
Wieczorem w mieszkaniu było jasno. Kurczak się piekł, ziemniaki skwierczały. Misiek śmiał się. Paweł siedział w kącie, milczący. Alla wiedziała: nie jest szczęśliwa. Ale jest silna. A czasem to wystarcza, żeby zacząć od nowa.
