Kopalnia soli w Parajdzie, jedno z najcenniejszych naturalnych bogactw Siedmiogrodu, w ostatnich tygodniach znalazła się w dramatycznym niebezpieczeństwie.
Mieszkańcy okolicznych terenów spędzali dni w napięciu i strachu, podczas gdy pod ziemią narastała niestabilność, a dziesiątki rodzin zmuszonych było opuścić swoje domy.
W obliczu kryzysu na miejsce przybył osobiście sekretarz stanu Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Raed Arafat,
który ogłosił rozwój sytuacji — dający ostrożną nadzieję, ale wskazujący na miesiące walki, które jeszcze przed nami.
Powrót mieszkańców nadal nie jest możliwy. Największe zagrożenie stanowi obecnie tzw. mikrosejsmiczna aktywność, czyli drobne, lecz ciągłe ruchy ziemi.
Choć nie zawsze odczuwalne na powierzchni, w głębi ziemi mogą one prowadzić do poważnych osłabień strukturalnych.
Eksperci jednogłośnie podkreślają, że potrzeba co najmniej dwóch–trzech miesięcy nieprzerwanego monitorowania i pomiarów, aby odpowiedzialnie móc ogłosić: mieszkańcy mogą wrócić bez ryzyka.
W międzyczasie w regionie trwają intensywne działania interwencyjne.
Jednym z kluczowych czynników jest woda – szczególnie potok Korond, który od lat podmywa warstwy gruntu pod systemem kopalnianym.
Aby temu zapobiec, zbudowano dwa nowe wały ochronne na górnym odcinku potoku, których celem jest spowolnienie przepływu wody i zahamowanie dalszego zapadania się terenu oraz szkód.
Równocześnie duży nacisk kładzie się na obniżenie zasolenia rzeki, ponieważ wysokie stężenie soli stwarza poważne ryzyko dla środowiska i zdrowia.
Arafat podkreślił, że nowe zapory już przyniosły pozytywne skutki.
Zasolenie Małego Küküllő wyraźnie spadło, co jest ulgą przede wszystkim dla hodowców, gdyż woda pitna dla zwierząt przestała być zagrożeniem.
Jednak dla ludzi sytuacja wciąż jest daleka od rozwiązania: woda pitna nadająca się do spożycia przez człowieka dostępna jest jedynie w 48 wyznaczonych punktach dla około 39 tysięcy osób.
Władze lokalne codziennie pracują nad tworzeniem kolejnych punktów poboru wody, ale dostawy wciąż są ograniczone i dalekie od ideału.
Pomimo katastrofy mieszkańcy nie poddają się. Rodziny, które opuściły swoje domy, cierpliwie czekają, mając nadzieję i starając się na nowo zorganizować swoje życie.
Rząd również kieruje wzmożoną uwagę na ten region: wyznaczono specjalne fundusze, a geolodzy i inżynierowie na bieżąco monitorują ruchy ziemi, poziom wód i stan kopalni.
Ochrona kopalni soli w Parajdzie to nie tylko kwestia gospodarcza. To symbol regionu, filar tożsamości lokalnej i turystyki.
Rocznie przyciąga ponad pół miliona turystów, a jej klimat leczniczy i historyczne znaczenie czynią ją dziedzictwem przekazywanym z pokolenia na pokolenie.
Jeśli uda się ją ocalić, będzie to nie tylko triumf inżynieryjny i ekologiczny, ale także duchowe wzmocnienie całej społeczności.
Podczas konferencji prasowej Arafat jasno zaznaczył: ratunek jest możliwy, ale wymaga wytrwałości i współpracy.
Jak powiedział: „Nie zatrzymujemy się. Jeszcze nie straciliśmy kopalni.”
Mieszkańcy okolic – choć zmęczeni i dotknięci – znów mogą mieć nadzieję. Bo nawet jeśli ziemia zadrżała pod ich stopami, ich wiara, jedność i determinacja mogą być silniejsze niż jakiekolwiek pęknięcie.
Historia kopalni soli w Parajdzie jeszcze się nie zakończyła – ale być może właśnie teraz zaczyna się jej odbudowa, a wraz z nią odrodzenie całej społeczności.
